Καραγιώργης: “Οι Έλληνες κομιτατζήδες, Παυλομελάδες, Καπετάν Βαρδαίοι, Τσόντοι και Γαρέφηδες, έσφιγγαν τον λαιμό του “μακεδονικού” λαού”

 

Ο Κωνσταντίνος Καραγιώργης ή “Γυφτοδήμος”. Ηγετικό στέλεχος του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ Θεσσαλία την περίοδο 1943 – 1944 και “στρατηγός” του ΔΣΕ την περίοδο 1946 – 1949.

 

29 Μαρτίου 1870 γεννήθηκε ο Παύλος Μελάς, ηγετική φυσιογνωμία του Μακεδονικού Αγώνα. Η εμβληματική του μορφή έχει αναγνωριστεί από την Ιστορία, ιδίως για την αφύπνιση που προκάλεσε στον Έλληνες αξιωματικούς για το ευαίσθητο θέμα της Μακεδονίας, αλλά και στον ελληνική κοινή γνώμη γενικότερα.

Continue reading “Καραγιώργης: “Οι Έλληνες κομιτατζήδες, Παυλομελάδες, Καπετάν Βαρδαίοι, Τσόντοι και Γαρέφηδες, έσφιγγαν τον λαιμό του “μακεδονικού” λαού””

Η Σφαγή στην Πηγάδα του Μελιγαλά: 73 χρόνια άρνηση και παραποίηση

 

Του Ιωάννη Κ. Μπουγά*

*Συγγραφέας των βιβλίων «Αθώων Αίμα», «Ματωμένες Μνήμες 1940-45», και «Η Φωνή της Ειρήνης». Το άρθρο δημοσιεύεται με γραπτή άδεια του συγγραφέα.

 

 

 

Το παρόν είναι απάντηση στο άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου (Δ.Χ.) στο Πρώτο Θέμα («Έγινε η ντροπή σημαία», 22/1/2017), το οποίον κατά δήλωσή του ήταν απάντηση σε άρθρο του Μάριου Αθανασόπουλου (Μ.Α.) στο Βήμα («Μνήμη και Πολιτική στην Πηγάδα του Μελιγαλά»,12//12/2016). Το άρθρο του Δ.Χ. ήταν πλήρες από παραποιήσεις, μισές αλήθειες, και αποκρύψεις των πραγματικών γεγονότων. Θα απαντήσω στις πιό σημαντικές, αρχίζοντας με τη διαπίστωση ότι ο αρθρογράφος δείχνει εμφανή πρόθεση να αποκλείσει τον διάλογο, αφού χαρακτηρίζει προκαταβολικά ακροδεξιό, Χρυσαυγίτη, απόγονο δοσιλόγων ή ταγματασφαλιτών όποιον δεν παραδέχεται την Αριστερή Ιστοριογραφία για τη Σφαγή στη Πηγάδα του Μελιγαλά και τα άλλα γεγονότα του 1943-1944 στην Πελοπόννησο, ή με κάποιον τρόπο τιμά τα θύματα του ΕΛΑΣ/ΚΚΕ την ίδια περίοδο.

Αυτό είναι μιά γενική τακτική των απολογητών της Αριστεράς και μέχρι τώρα τους έχει αποφέρει εξαιρετικά αποτελέσματα, αφού έχουν κατορθώσει να επιβάλλουν τη δική τους ψευδεπίγραφη Ιστορία της δεκαετίας 1940-49. Όσον αφορά τον προσεταιρισμό των εκδηλώσεων Ιστορικής μνήμης, όπως είναι η Σφαγή στην Πηγάδα, από τη Χρυσή Αυγή, αυτό οφείλεται κυρίως στην εγκατάλειψή τους από τις αρχές και τη φυσιολογική κάμψη στη συμμετοχή συγγενών λόγω του παρελθόντος χρόνου. Όμως, η παρουσία της ΧΑ δεν απαλλάσει την ηγεσία της Αριστεράς από την ευθύνη του φρικτού εγκλήματος της Πηγάδας, όπως δεν την απαλλάσει και η πολύχρονη και επίμονη παραποίηση των πραγματικών γεγονότων και η απόκρυψη της ευθύνης του Άρη Βελουχιώτη, του Νίκου Μπελλογιάνη, του Αχιλλέα Μπλάνα, και του Τάσσου Κουλαμπά, όλων τους κορυφαίων στελεχών του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ Πελοποννήσου, παρόντων στον Μελιγαλά και με συμμετοχή στην οργάνωση της μεγάλης σφαγής. Continue reading “Η Σφαγή στην Πηγάδα του Μελιγαλά: 73 χρόνια άρνηση και παραποίηση”

Νικόλαος Χατζής: “Γιατί εγκατέλειψα το ΕΑΜ και τον Βελουχιώτη από το 1942”

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γεωργίου Χ. Κόντου “Ιστορικαί αλήθειαι για την Εθνικήν Αντίστασιν των Ελλήνων”

Ο Νικόλαος Χατζής υπήρξεν πρωτοπόρος αγωνιστής του Άρη Βελουχιώτη και έλαβεν μέρος στο σαμποτάζ του Γοργοποτάμου ως ομαδάρχης με το ψευδώνυμο “Καραφωτιάς” και διεκρίθη δια την δράσιν του.

Στο τμήμα του Βελουχιώτη υπήρχον τότε δέκα ακόμη Χωροφύλακες διότι είχαν παραπλανηθή από τις ψευδολογίες του Άρη διότι ούτος παρουσιάσθη ως Ταγματάρχης του Ελληνικού Στρατού. Continue reading “Νικόλαος Χατζής: “Γιατί εγκατέλειψα το ΕΑΜ και τον Βελουχιώτη από το 1942””

Κωνσταντίνος Μόσιαλος, “Αντάρτικο 1942-1945”, μια συγκλονιστική μαρτυρία

 Απόσπασμα από το βιβλίο:

Πως γλίτωσε από την εν ψυχρώ σφαγή, κυριολεκτικά, του ελασίτη “Καπετάν Υψηλάντη”…

Ο Κωνσταντίνος Μόσιαλος.

“Και τι είδα. Ένα λάκκο σκαμμένο σε σχήμα γάμμα, βάθους ενός μέτρου περίπου και πλάτους δύο και, δύο αντάρτες, το φουστανελοφόρο “Υψηλάντη” και τον αδύνατο “Διαμαντή”, να έχουν δύο ανθρώπους γονατισμένους και να τους κόβουν το λαιμό σαν κατσίκια, χωρίς να ακούγεται από τους σφαγμένους ούτε κιχ, ούτε φωνή, ούτε βόγγος.  

Μόνο ένα ροχαλητό ακουγόταν, όταν πεταγόταν το αίμα μακριά από το λαιμό. Έκανα ένα αχ, χωρίς να βγάλω φωνή. Ούτε κανένας έβγαλε φωνή από τους είκοσι ένας που είμασταν εκεί μελλοθάνατοι. Ίσως είναι απίστευτο, αλλά είναι αλήθεια, και μόνον αλήθεια.

Continue reading “Κωνσταντίνος Μόσιαλος, “Αντάρτικο 1942-1945”, μια συγκλονιστική μαρτυρία”

Αύγουστος 1943 ~ Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ κυκλοφορεί το ψεύτικο σύμφωνο Ντομένικο-Παπαδόγκωνα

 

Ο Διονύσιος Παπαδόγκωνας.

του Ιωάννου Μπουγά*

*Συγγραφέας των βιβλίων “Αθώων Αίμα”, “Ματωμένες Μνήμες 1940-45”, και “Η Φωνή της Ειρήνης”. Το άρθρο δημοσιεύεται με γραπτή άδεια του συγγραφέα.

 

Τό καλοκαίρι τοῦ 1943 τό πατριωτικό Ἀντάρτικο στή νοτιοδυτική Πελοπόννησο, ὁ «Ἑλληνικός Στρατός» (ΕΣ), εἶχε φθάσει σέ ἱκανοποιητικό ἐπίπεδο συμμετοχῆς, τουλάχιστον σέ ἀξιωματικούς, ἄν ὄχι καί σέ ἁπλούς ἀντάρτες. Η ἡγεσία του ἦταν διάσπαρτη μεταξύ πολλῶν ἀξιωματικῶν κατωτέρων βαθμῶν, ἐνῶ ἦταν κοινή πεποίθηση ὅτι ὅλους τούς συντόνιζε ἀπό τήν Καλαμάτα ὁ συνταγματάρχης Διονύσιος Παπαδόγκωνας(1). Continue reading “Αύγουστος 1943 ~ Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ κυκλοφορεί το ψεύτικο σύμφωνο Ντομένικο-Παπαδόγκωνα”

Η στάση των Σοβιετικών απέναντι στο ΕΑΜ και το τηλεγράφημα του Στάλιν στον Βασιλιά Γεώργιο

Featured image

του Ιωάννη Β. Αθανασόπουλου

ιστορικού

Η στάση των Σοβιετικών απέναντι στους σκοπούς του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ είναι γνωστό ότι εν τέλει δεν ήταν αυτή που η ηγεσία του ΚΚΕ φανταζόταν. Τα γεγονότα σήμερα δεν αφήνουν περιθώριο αμφισβήτησης για όλη την διάρκεια της περιόδου 1942-1944. Ένα από τα ντοκουμέντα που δεν έχει δημοσιοποιηθεί όσο θα έπρεπε, είναι το συγχαρητήριο τηλεγράφημα του Στάλιν στον βασιλέα Γεώργιο! Continue reading “Η στάση των Σοβιετικών απέναντι στο ΕΑΜ και το τηλεγράφημα του Στάλιν στον Βασιλιά Γεώργιο”

“Υπόμνημα περί Σλαυομακεδόνων υποβληθέν εις την Επιτροπήν Ερεύνης”

 

 

Στην ιστοριογραφία της περιόδου 1946-1949 οι συγκρούσεις μεταξύ Ελληνικού Στρατού και Δημοκρατικού Στρατού έμειναν γνωστές ως “εμφύλιος πόλεμος”. Το πόρισμα της Ειδικής Επιτροπής του ΟΗΕ ωστόσο το 1947 έκανε λόγο ξεκάθαρα για “συμμοριτοπόλεμο”. Είναι γνωστή η βοήθεια που έλαβε το ΚΚΕ από βαλκάνιους και όχι μόνο συντρόφους του. Αρχεία άλλων χωρών που την εποχή εκείνη ανήκαν στο σοβιετικό μπλοκ και που τώρα είναι προσβάσιμα αποδεικνύουν την απόλυτη εξάρτιση του ΔΣΕ από την προσφορά τους. Από την άλλη και το επίσημο κράτος ενισχύθηκε από τη Δύση και τις ΗΠΑ. Η διαφορά ωστόσο έγκειται στο ότι η μια βοήθεια ήταν στο πλαίσιο ενίσχυσης μεταξύ επίσημων κρατών ενώ στην άλλη περίπτωση αυτό δεν συνέβη. Για την άποψη του γράφοντα στο εν λόγω ζήτημα μπορείτε να δείτε εδώ.

Continue reading ““Υπόμνημα περί Σλαυομακεδόνων υποβληθέν εις την Επιτροπήν Ερεύνης””

Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος: Ο Μεταξάς, το ΟΧΙ, ο Πλαστήρας, ο ΔΣΕ και το ΚΚΕ, οι δηλώσεις μετανοίας και η δικτατορία των Συνταγματαρχών

 

 

Ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος υπήρξε διακεκριμένος ακαδημαϊκός και φιλόσοφος. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1913, δίδαξε Φιλοσοφία του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Πανεπιστήμιο Nancy της Γαλλίας και στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέγραψε 32 βιβλία φιλοσοφίας,ιστορίας και πολιτικής. Το 1945 ανέλαβε την Προεδρία του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου Νέων και το 1947 επί Υπουργίας Δημοσίας Τάξεως  του Ναπολέοντα Ζέρβα μεταφέρθηκε στην Ψυττάλεια και εκτοπίστηκε στην Ικαρία. Το 1989 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Παιδείας στην κυβέρνηση Γρίβα καθώς και στην κυβέρνηση Ζολώτα το 1990. Πέθανε σε ηλικία 103 ετών στις 7 Φεβρουαρίου 2016.

Continue reading “Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος: Ο Μεταξάς, το ΟΧΙ, ο Πλαστήρας, ο ΔΣΕ και το ΚΚΕ, οι δηλώσεις μετανοίας και η δικτατορία των Συνταγματαρχών”

Το “ΟΧΙ” του 1940 και η στάση του ΚΚΕ

Featured image

του Ιωάννη Β. Αθανασόπουλου

ιστορικού

Ξημερώματα 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός πρέσβης Εμμανουέλε Γκράτσι μεταβαίνει στην οικεία του Πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά για να παραδώσει το ιταλικό τελεσίγραφο. Οι Ιταλοί ζητούσαν από τον Μεταξά να εγκαταλείψει την ουδετερότητα και να στραφεί προς τη συμμαχία των δυνάμεων του Άξονα. Ο Μεταξάς παρότι ιδεολογικά συγγενής με το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι αρνήθηκε αποφασιστικά. Ο ίδιος ο Γκράτσι έγραψε στο βιβλίο του «Η αρχή του τέλους»: «…Η συνείδησίς μου με επίεζε ότι την στιγμήν αυτήν εγενόμην συνένοχος μιας ατιμίας. Είδα επί τέλους να ανάβη το φως και τον Μεταξά να κατεβαίνη. Με εγνώρισε και διέταξε τον σκοπόν να με αφήση να περάσω. Μου έδωκε την χείρα και με ωδήγησεν εις εν μικρόν σαλόνι. Μόλις εκαθήσαμε, του ενεχείρισε το έγγραφον. Ήρχισε μετά προσοχής να το διαβάζη… Παρηκολούθησα την συγκίνησίν του εις τας χείρας του και τους οφθαλμούς του”. Και συνεχίζει ο Γκράτσι: “ Μόλις ετελείωσε η ανάγνωσις, ηκολούθησεν ο εξής διάλογος: ΓΚΡΑΤΣΙ: κ. Πρόεδρε, είμαι επιφορτισμένος να σας ανακοινώσω ότι, εις περίπτωσιν μη αποδοχής των όρων, τα ιταλικά στρατεύματα θα εισβάλουν εις το ελληνικόν έδαφος την 6ην πρωινήν. ΜΕΤΑΞΑΣ: Ποια στρατηγικά σημεία θέλει να καταλάβει η Ιταλία; ΓΚΡΑΤΣΙ: Δεν γνωρίζω, κ. Πρόεδρε. ΜΕΤΑΞΑΣ: (Προσβλέπων παρατεταμένα εις τους οφθαλμούς τον Ιταλόν πρεσβευτήν και με σταθεράν την φωνήν) κ. Πρεσβευτά, το περιεχόμενον του τελεσιγράφου και ο τρόπος καθ’ον μοι επεδόθη σημαίνουν πόλεμον εκ μέρους της Ιταλίας. (Alors cest la Guerre!)». Continue reading “Το “ΟΧΙ” του 1940 και η στάση του ΚΚΕ”

29 Σεπτεμβρίου 1941, η σφαγή και το ολοκαύτωμα στη Δράμα

Featured image

“Ατίμασαν μικρά κορίτσια 10 ετών, κατακρεούργησαν γέροντες, έκοψαν γεννητικά όργανα ανδρών και μαστούς γυναικών, εξώρυξαν οφθαλμούς, απέσπασαν χρυσά δόντια με τον υποκόπανο και τη λόγχη νεκρών και ζωντανών και έκλεψαν δακτυλίδια, σκουλαρίκια και ρολόγια, κόβοντας τα χέρια, τα δάκτυλα και τα αυτιά Ελλήνων και Ελληνίδων…”

του Ιωάννη Β. Αθανασόπουλου

ιστορικού

  Η βουλγαρική διοίκηση στην Ανατολική Μακεδονία την περίοδο της κατοχής (1941-1944) υπήρξε πολύ χειρότερη των προηγούμενων (1913,1917). Απόλυτη προτεραιότητα των Βουλγάρων υπήρξε η προσάρτηση της Μακεδονίας και μπροστά στον σκοπό αυτό δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο. Με τη σύμφωνη γνώμη του Χίτλερ, οι σύμμαχοί του Βούλγαροι όρισαν σε κάθε κοινότητα Βούλγαρους προέδρους ενώ μεταφέρθηκαν ακόμη και βουλγαρικοί πληθυσμοί προκειμένου να προκαλέσουν εθνολογική αλλοίωση.

  Στους σκλαβωμένους Έλληνες έκαναν ακόμη και προτάσεις να απαρνηθούν την καταγωγή τους και να αποκτήσουν την βουλγαρική υπηκοότητα. Σαν αντάλλαγμα τους παρείχαν βασικά υλικά αγαθά που στα χρόνια της κατοχής δεν θεωρούνταν δεδομένα. Θα έλεγε κανείς ότι οι Βούλγαροι μεταχειρίζονταν τα ίδια μέσα με αυτά που οι πρόγονοί τους κομιτατζήδες, χρησιμοποιούσαν κατά τα χρόνια του Μακεδονικού Αγώνα (1903-1908). Τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά γι΄αυτό στράφηκαν στις λεηλασίες, στις απειλές, στους βιασμούς και τις σφαγές. Ακόμη και τα ονόματα νεκρών στα μνήματα άλλαζαν σε βουλγαρικά. Continue reading “29 Σεπτεμβρίου 1941, η σφαγή και το ολοκαύτωμα στη Δράμα”