1946-1949 Εμφύλιος ή Συμμοριτοπόλεμος;

      Αν και πέρασαν 65 σχεδόν χρόνια από τη λήξη του Εμφυλίου, τα πάθη δεν έχουν σιγήσει ακόμα. Αυτό ίσως να οφείλεται σε πολιτικές σκοπιμότητες. Πέρα όμως από αυτές θα πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα: υπήρξε Εμφύλιος ή Συμμοριτοπόλεμος; Το μετεμφυλιακό κράτος ήταν κατηγορηματικό, έκανε λόγο για συμμοριτοπόλεμο. Μετά την μεταπολίτευση ο όρος εμφύλιος χρησιμοποιήθηκε περισσότερο. Δεν τίθεται θέμα ότι πράγματι υπήρξε εμφύλιος πόλεμος, όπου οικογένειες διαιρέθηκαν, συντοπίτες αλληλοασφαγιάσθηκαν, όπου αδερφός πολέμησε αδερφό. Δεν αμφισβητούνται όλα αυτά, ούτε αναιρούνται. Άλλωστε όλα αυτά ξεκίνησαν από το 1943, όπου τότε ξεκίνησε ο εμφύλιος, ενώ οι Γερμανοί παρέμεναν κατακτητές. Το ερώτημα που θέτω έχει να κάνει με τα στάδια του πολέμου και την πολιτική που ακολούθησαν οι εμπλεκόμενοι, από τη μία το επίσημο κράτος και από την άλλη οι κομμουνιστές στασιαστές.
       Η πρώτη κοινή πολιτική των δύο αντιπάλων έχει να κάνει με τη βοήθεια που ζήτησαν και πήραν από ξένες δυνάμεις που τις θεωρούσαν συμμαχικές. Επί χρόνια στρατευμένοι ιστορικοί ερευνούσαν την σχέση Ελλάδας – Αμερικής και την επίσημη βοήθεια που έδωσε η τελευταία στη πρώτη. Δεν γινόταν καν αναφορά στη σημαντικότατη βοήθεια που δέχθηκαν οι στασιαστές από τη Σοβιετική Ένωση μέσω των δορυφόρων της. Για να αντιληφθεί κάποιος τον Ελληνικό εμφύλιο πόλεμο θα πρέπει να τον ερμηνεύσει μέσα από το πρίσμα του Ψυχρού πολέμου. Πολύ σωστά ο Νίκος Μαραντζίδης έγραψε πως για να γίνει κατανοητός ο εμφύλιος “πρέπει να γίνει αντιληπτός ως το αποτέλεσμα της σύζευξης εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων” [1]. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να ερμηνεύσουμε τον εμφύλιο. Έτσι τίθεται το ερώτημα: Εφόσον Αμερικοί και Σοβιετικοί, άμεσα ή έμμεσα, ενίσχυσαν τις δύο αντίπαλες πλευρές μέσα στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου, με χρήματα, στρατιωτικό υλικό, ιατροφαρμακευτικό υλικό κλπ, είναι δυνατόν να γίνεται λόγος για εμφύλιο πόλεμο; Η βοήθεια που έδωσε στην Ελλάδα η Αμερικανική Αποστολή Βοήθειας (AMAG) έφτανε την παροχή 74.000 τόνων στρατιωτικού υλικού, επιπλέον αποστολές 100.000.000 δολαρίων για το στρατό, 13.000.000 δολ. για το ναυτικό ενώ στάλθηκαν επίσης κονδύλια για ανοικοδόμηση κτηρίων, ανέγερση εργοστασίων κ.α. Πρόσθετα στο πλαίσιο του Σχεδίου Μάρσαλ την περίοδο 1948-1949 στάλθηκαν μεταξύ άλλων, σύμφωνα με τον Κρις Γουντχάουζ, 140 αεροπλάνα, 3.900 περίπου πυροβόλα, 97.000 τυφέκια και 10.000 οχήματα [2].
        Αξιοσημείωτη είναι ωστόσο, η βοήθεια που δόθηκε στον ΔΣΕ. Η μεγάλη διαφορά, σε σχέση με την βοήθεια των ΗΠΑ προς το επίσημο κράτος, ήταν πως η βοήθεια που παρείχε το διεθνές κομμουνιστικό σύστημα στους Έλληνες συντρόφους δεν είχε “επίσημο διακρατικό χαρακτήρα”. Ήδη από το 1946 το ΚΚ Τσεχοσλοβακίας αποστέλλει οικονομική και όχι μόνο βοήθεια προς τον Δημοκρατικό στρατό. Ο Νίκος Μαραντζίδης αναφερόμενος στη βοήθεια αυτή έγραψε: “Σύμφωνα με τα τσεχοσλοβάκικα αρχεία, το Υπουργείο Άμυνας της χώρας προϋπολόγισε ένα δισεκατομμύριο κορόνες (15 εκατομμύρια δολάρια) για υλική βοήθεια προς το ΔΣΕ. Αξιοποιήθηκε περίπου το 75% του ποσού. Τα χρήματα κάλυψαν το κόστος αποστολής στρατιωτικού, ιατροφαρμακευτικού υλικού και τροφίμων. Επιπλέον, οι Τσεχοσλοβάκοι κατέθεταν κάθε μήνα ένα ποσό σε αλβανική τράπεζα για λογαριασμό του ΔΣΕ” [3]. Είχε προηγηθεί έκκληση του Γιάννη Ιωαννίδη (Ντενίσοβ) προς τον πρόεδρο του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας Κλέμεντ Γκότβαλντ στις 19 Σεπτεμβρίου 1946 όπου ανέφερε: ” […] Γνωρίζουμε ότι κι εσείς αντιμετωπίζετε μεγάλες ανάγκες, ελπίζουμε ωστόσο ότι η σημασία του αγώνα μας θα αξιολογηθεί σωστά και ότι θα βρεθεί τρόπος για το ξεπέρασμα των πραγματικών και τυπικών δυσκολιών και ότι θα κατορθώσετε να μας χορηγήσετε μια ισχυρή οικονομική βοήθεια…” [4]. Πέντε χρόνια αργότερα, τον Σεπτέμβρη του 1951, το ΚΚ Τσεχοσλοβακίας αποστέλλει επίσημη έκθεση για την υλική και οικονομική βοήθεια που έδωσε στο ΚΚΕ, στην Κεντρική Επιτροπή του Πανρωσικού Κομουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα:
” Αγαπητοί σύντροφοι, 
  Το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας σας αποστέλλει πληροφορίες για τη βοήθεια μας προς το ΚΚΕ σε ό,τι αφορά αποστολές στρατιωτικού υλικού. Κατά την απογραφή του στρατιωτικού υλικού που παραδόθηκε από το τέλος του 1947 μέχρι το τέλος του 1948 διαπιστώθηκε ότι η συνολική του αξία ανέρχεται σε 750 εκατ. κορόνες (δηλαδή 15 εκατ. δολάρια). 
   Κατά την διάρκεια της καμπανίας παραδόθηκαν : 
1. Όπλα για το πεζικό: 600 πιστόλια, 2.500 οπλοπολυβόλα, 670 πολυβόλα, 275 πιστόλια φωτοβολίδων, 3.300 τυφέκια, 100 φλογοβόλα, 20 ανιχτευτές ναρκών. 
2. Οπλισμός για το πυροβολικό: 115 όλμοι διαφόρων διαμετρημάτων, 50 πολυβόλα PL, 28 πυροβόλα διαφόρων διαμετρημάτων. 
3. Πυρομαχικά για το πεζικό: 35.040 τροχιοδεικτικές σφαίρες, 48,5 εκατ. σφαίρες για ελαφρύ οπλισμό, 74.500 χειροβομβίδες, 10.000 αντιαρματικά βλήματα. 
4. Πυρομαχικά για το πυροβολικό: 123.000 βλήματα όλμων διαφόρων διαμετρημάτων, 120.000 αντιαεροπορικά βλήματα, 123.000 βλήματα πυροβόλων διάφορων διαμετρημάτων.
5. Εκρηκτικά και υλικά μηχανικού: 13.300 μηχανισμοί ανάφλεξης, 10.000 σωλήνες εκρηκτικών, 500.000 πυροκροτητές, 1.400 κιλά δυναμίτη, 56 κιβώτια με υλικά μηχανικού.
6. Υγειονομικό υλικό: 1 ακτινοσκοπικό, 2 εξοπλισμοί νοσοκομειακών μονάδων, 200 κλίνες, διάφορα φάρμακα και υλικό επίδεσης.
7. Επικοινωνιακό υλικό: 10 κατασκοπευτικοί ασύρματοι, 1.000 τηλεγραφικοί μηχανισμοί, 10.000 ηλεκτρικά (γαλβανισμένα) στοιχεία, 500 χλμ. τηλεφωνικό καλώδιο, 2 ασύρματοι, 1 τηλεφωνικό κέντρο, 50 διασυνδέσεις και άλλα υλικά επικοινωνιών.
8. Τρόφιμα: 100 τόνοι αλεύρι, 105 τόνοι ζυμαρικά, 40 τόνοι ζάχαρη, 10 εκατ. τσιγάρα, 22 τόνοι βρόμη, 114 τόνοι κριθάρι, 1.000 τόνοι καθαρού οινοπνεύματος. 
9. Στολές: 10.000 πουκάμισα, 10.000 παντελόνια, 20.000 καραβάνες φαγητού, 20.000 μαχαιροπίρουνα, 5.000 κουβέρτες, 2.000 σκηνές, 2.000 μάλλινα προϊόντα, 70.000 ζευγάρια υποδημάτων, 10.000 τακούνια, 30.000 ενισχυτές τακουνιών, 500 σαμάρια, 62.000 σήματα.
10. Μέσα μεταφοράς: 100 φορτηγά τριών τόνων, 32 οκτώ τόνων, 5 Ι.Χ., 4 νοσοκομειακά, 300 μοτοσικλέτες, 50 μπαταρίες αυτοκινήτων, 25 κιβώτια ανταλλακτικών, 12 τρακτέρ.
11. Οπτικό υλικό: 55 κιάλια, 28 διόπτρες με τρίποδα, 50 πυξίδες τσέπης.
12. Άλλο υλικό, εργαλεία: 1 εκτυπωτικό μηχάνημα, 50 χειροκίνητα τρυπάνια, 150 κασμάδες, 300 τσεκούρια, 10 σετ ξυλουργικών εργασιών, 10 σετ επιπλοποιού, 100 σετ κουρείων, 2 ξύλινες προπαρασκευασμένες κατοικίες, 82 μεταφερόμενα ντεπόζιτα, 3.000 κιλά σίδερα οικοδομών, 2.000 κιλά καρφιά, 200 πριόνια, 10.000 τμ υλικό κάλυψης, 2.000 φακοί τσέπης, 5.000 ηλεκρικά (γαλβανικά) στοιχεία, 10 σετ βουλκανιζατέρ, υλικά γραφείου, φωτογραφικό υλικό.
 Σας ενημερώνουμε, τέλος, ότι στο έδαφός μας βρίσκονται περί τις 12.000 Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες, εκ των οποίων 4.000 ανήλικοι. […]” [5]. Και αυτή ήταν η βοήθεια από τους Τσεχοσλοβάκους συντρόφους μόνο. Απεριόριστη βοήθεια προσέφεραν και άλλες κομουνιστικές χώρες όπως η Γιουγκοσλαβία του Τίτο, η Βουλγαρία, η Αλβανία, η Ρουμανία και η Ουγγαρία. Η βοήθεια των Γιουγκοσλάβων υπολογίζεται σήμερα σε 35.000 τουφέκια, 3.500 οπλοπολυβόλα, 2.000 βαριά γερμανικά οπλοπολυβόλα, 7.000 αντιαρματικά όπλα, 10.000 νάρκες καθώς και ρούχα για 12.000 άτομα [6]. Χαρακτηριστικό είναι το ευχαριστήριο μήνυμα της ΚΕ του ΚΚΕ προς τον Τίτο, για την υλική βοήθεια που τους παρείχε, στις 10/2/1947: “Αγαπητέ Τίτο, θεωρούμε επιταχτικό μας καθήκον να σας ευχαριστήσουμε εγκάρδια, και σάς και όλη την Κεντρική Επιτροπή για τη σοβαρή βοήθεια που μας δώσατε σ’ απάντηση στην τελευταία έκκληση της Κεντρικής μας Επιτροπής, όπως και για όλη τη βοήθεια που μας δίνει το αδελφό γιουγκοσλαβικό κόμμα. Η βοήθεια αυτή έρχεται σε στιγμή νέας εντατικής πάλης του ελληνικού λαού για την ανεξαρτησία και τη δημοκρατία και στερεώνει ακόμα πιο πολύ τους δεσμούς ανάμεσα στους λαούς της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας” [7]. Επιπλέον, οι Ούγγροι κομουνιστές προσέφεραν κάθε μήνα 2 εκατ. φιορίνια από τον κρατικό τους προϋπολογισμό στο αντάρτικο του ΔΣΕ, ενώ οι Ρουμάνοι μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1947 παρέδωσαν στους Έλληνες συντρόφους τους 16 εκατ. λέι [8]. Επομένως βάσει όλων αυτών των στοιχείων, δεν θα ήταν υπερβολή να τονίσουμε ότι ο ΔΣΕ στηρίχθηκε απόλυτα στη συνδρομή των εξωτερικών συντρόφων του για την οργάνωση του αντάρτικού του. Η εξάρτηση αυτή θα είχε σαν αντάλλαγμα την παραχώρηση εκ μέρους του ΚΚΕ ελληνικών εδαφών στους βαλκάνιους συντρόφους.
          Άλλωστε, το πόρισμα της Ειδικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών στον ΟΗΕ (23/5/1947) ανέφερε: “Επί τη βάσει των γεγονότων, τα οποία διεπίστωσεν η ιδία η Επιτροπή, κατέληξεν εις το συμπέρασμα, ότι η Γιουγκοσλαβία και εις μικροτέραν έκτασιν αι Αλβανία και Βουλγαρία υποστηρίζουν τον συμμοριακόν πόλεμον εν Ελλάδι. Οι βόρειοι γείτονες της Ελλάδος επιχειρούν να δημιουργήσουν και να υποδαυλίσουν αυτονομιστικήν κίνησιν εν Μακεδονία με σκοπόν την τελικήν απόσπασιν της Μακεδονίας από την Ελλάδα…”. Τον Απρίλιο του 1947, ο Ζαχαριάδης συναντάται με τον Τίτο, στο Βελιγράδι, και συμφωνούν στη δημιουργία χωριστού κράτους στη Βόρεια Ελλάδα. Αυτός ήταν ουσιαστικά και ο σκοπός της εξέγερσης του ΔΣΕ. Η “Αυγή” τον Δεκέμβρη του 1979 παρέθεσε και το μνημόνιο μεταξύ Ζαχαριάδη-Τίτο που αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο:
   “Σεβαστέ σύντροφε,

Σχετικά με τη χτεσινή συνομιλία μας θέλω να συνοψίσω τα παρακάτω:

1. Τον τελευταίο χρόνο, από το Μάρτη του 1946 και δω, η κατάσταση στην Ελλάδα οξύνθηκε και πήρε τη μορφή του ένοπλου αγώνα. Ο αγώνας αυτός, που βρίσκεται κάτω από την άμεση καθοδήγηση του Κ.Κ.Ε. και πολιτικά τοποθετείται μέσα στα πλαίσια της πάλης του ΕAM για την Εθνική ανεξαρτησία και τη Λαϊκή δημοκρατία (πρόγραμμα του ΕΑΜ), διαθέτει σήμερα περί τους 20.000 αγωνιστές κάτω από τη συγκεντρωτική διοίκηση του Γενικού Αρχηγείου και αγκαλιάζει όλη τη χώρα. Ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας ξεπερνά σήμερα το στάδιο του σκόρπιου παρτιζάνικου αγώνα και τείνει να διαμορφωθεί σε ταχτικό στρατό. Από την οργανωτική πλευρά αυτού συγκεντρώνονται σήμερα οι κύριες προσπάθειές μας.

2. Παρά την ολόπλευρη υποστήριξη που ο μοναρχοφασισμός έχει από τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό δε μπόρεσε και δεν μπορεί – αυτό το δείχνουν τα γεγονότα – να καθυποτάξει και να εξουδετερώσει το λαϊκό δημοκρατικό κίνημα και το δημοκρατικό στρατό και όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι η βασική σκέψη του εχθρού συγκεντρώνεται σε αυτό εδώ: να κρατήσει τις πόλεις και τις βασικές συγκοινωνιακές αρτηρίες να απομονώσει το Δ.Σ.Ε. στις ορεινές περιοχές, να τον απομονώσει και από το εξωτερικό και να τον υπονομεύσει και φθείρει με το χρόνο.

3. Παρά το γεγονός ότι στις πόλεις καθυστερεί ακόμα – σε σχέση με την ύπαιθρο – η μαχητική ένοπλη λαϊκή αντίσταση, με βάση την ως τα τώρα εξέλιξη της κατάστασης και το συσχετισμό δυνάμεων που υπάρχει μέσα στη χώρα και παρά την ανοιχτή τώρα παρέμβαση και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, οι δυνατότητες για ν” ανατρέψουμε τα πιο πάνω σχέδια του μοναρχοφασισμού και των ξένων υποστηριχτών του υπάρχουν. Ο ΔΣΕ έχει όλες τις δυνατότητες απ” την πλευρά του ανθρώπινου υλικού και μέσα σε σύντομα χρονικά όρια να φτάσει τις 50.000. Η τακτική του είναι και στο άμεσο μέλλον πρέπει να είναι με αδιάκοπα χτυπήματα που προοδευτικά πρέπει να δυναμώνουν, να φθείρει και να ξεχαρβαλώνει τις μοναρχοφασιστικές δυνάμεις. Αυτό όμως δε φτάνει. Υπάρχουν σήμερα στη χώρα όλες οι προϋποθέσεις και εφόσον η αγγλοσαξονική ιμπεριαλιστική επέμβαση θα μείνει βασικά μέσα στα σημερινά πλαίσια, ο ΔΣΕ ν” αναλάβει γενικότερα την πρωτοβουλία και να επιφέρει μια σοβαρότερη αλλαγή στην εσωτερική μας κατάσταση και εξέλιξη χτυπώντας αποφασιστικά το μοναρχοφασισμό, αποσπώντας του ζωτικές περιοχές και αστικά κέντρα και δημιουργώντας μια στέρεη και βιώσιμη λεύτερη Ελλάδα.

4. Το πιο νευραλγικό και ασθενικό για το μοναρχοφασισμό σημείο από κοινωνική, οικονομική, πολιτική, εθνική, στρατιωτική και γεωγραφική άποψη είναι η Βόρεια Ελλάδα, δηλαδή, κυρίως η ελληνική Μακεδονία και Θράκη. Αντίθετα για το ΔΣΕ εδώ συγκεντρώνονται οι πιο ευνοϊκές προϋποθέσεις. Ουσιαστική σημασία έχει εδώ το γεγονός ότι ο ΔΣΕ διαθέτει πρωτοβουλία στο διάλεγμα του σημείου όπου θα χτυπήσει. Εδώ, λοιπόν πρέπει ο ΔΣΕ να καταφέρει αποφασιστικό χτύπημα ενάντια στο μοναρχοφασισμό συγκεντρώνοντας την κύρια προσπάθειά του ενάντια στο κέντρο της περιοχής αυτής.

5. Για να πετύχει ένα τέτοιο χτύπημα χρειάζεται:

α) Αδιάκοπα να συνεχίσει ο ΔΣΕ την επιθετική του δράση σε όλη τη χώρα, έτσι που να φθείρει και να κρατά πάντα σε συναγερμό και σκόρπισμα τις μοναρχοφασιστικές δυνάμεις.

β) Επιτελικά πρέπει το σχέδιο να δουλευτεί καλά και να εξασφαλιστεί το στοιχείο του αιφνιδιασμού.

γ) Πρέπει από εμπειροπόλεμα και δοκιμασμένα στελέχη και άντρες του ΔΣΕ να καταρτιστεί η εφεδρική δύναμη από 5-7 χιλ. άντρες που θα πραγματοποιήσει το κύριο χτύπημα ενάντια στο κέντρο της περιοχής όπου θα επιτεθεί.

δ) Η ταυτόχρονη ένοπλη εκδήλωση και μέσα από τις πόλεις στην περιοχή αυτή είναι δυνατή και πρέπει να εξασφαλιστεί.

ε) Πρέπει να χρησιμοποιηθούν εξαντλητικά οι σοβαρές δυνάμεις και δυνατότητες που διαθέτουμε μέσα στον κυβερνητικό στρατό και ναυτικό.

6. Η μεγαλύτερη αδυναμία που παρουσιάζει σήμερα ο ΔΣΕ και που είναι κι’ όλας σοβαρό εμπόδιο στην ανάπτυξή του είναι η ανεπάρκεια στον οπλισμό του και στον ανεφοδιασμό του με όπλα και πολεμοφόδια. Παρά την τόσο σημαντική ενίσχυση που έχουμε στο σημείο αυτό από σας, τα τελευταία τηλεγραφήματα από το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ μιλάν ότι υπάρχει κιόλας τώρα με τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις που διεξάγει ο μοναρχοφασισμός έλλειψη σε πολεμοφόδια. Πρέπει ακόμα να τονιστεί ότι ο οπλισμός που διαθέτει ο ΔΣΕ δε φτάνει για να χτυπά αποτελεσματικά τον εχθρό στις πόλεις και κέντρα του που τάχει μετατρέψει σε περιχαρακωμένα στρατόπεδα. Για να πετύχει λοιπόν το χτύπημα που αναφέρεται πιο πάνω πρέπει η ειδική δύναμη του ΔΣΕ που θα το καταφέρει να είναι κατάλληλα εξοπλισμένη, να εξοπλισθούν ανάλογα και οι μαχητικές δυνάμεις μας μέσα στις πόλεις της περιοχής αυτής και, πράγμα επίσης σοβαρό τα στρατιωτικά στελέχη και οι καθοδηγητές στην επιχείρηση αυτή πρέπει να καταρτισθούν και ετοιμαστούν ειδικά.

7. Όταν εξασφαλίσουμε ένα απαραίτητο μίνιμουμ απ’ τις πιο πάνω προϋποθέσεις μπορούμε να δώσουμε το χτύπημά μας και με την κατάσταση που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα μπορούμε μόνο σαν προσωρινή εκδήλωση και επιτυχία μα σαν αφετηρία για την πιο ουσιαστική αλλαγή στην Ελλάδα, εκτός αν έχουμε μια ένοπλη αμερικανική επέμβαση για να περισώσει το μοναρχοφασισμό, οπότε όμως δημιουργείται και κάπως πιο γενική διεθνής περιπλοκή.

8. Νομίζω πως αν εξασφαλιστούν οι υλικές δυνατότητες μπορεί, μερικά τουλάχιστο, ο εφοδιασμός του ΔΣΕ με πολεμικό υλικό να εξασφαλιστεί απ” τη Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία κλπ.

9. Είναι απαραίτητο σήμερα το ζήτημα για την ολόπλευρη εν ισχύσει στο λαϊκό δημοκρατικό κίνημα στην Ελλάδα και στο ΔΣΕ να μπει σε ευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα πιο αποφασιστικά.

10. Για μένα προσωπικά νομίζω τα εξής:

α) Επειδή η ελληνική και αγγλοσαξονική αντίδραση θα κάνει όλο φασαρία γύρω στην «εξαφάνισή» μου απ” την Ελλάδα μπορεί με μια ανοιχτή εμφάνισή μου στο Παρίσι να εξηγηθεί γιατί αναγκάσθηκα να φύγω στην Ελλάδα.

β) Να μου εξασφαλιστεί εδώ η δυνατότητα να μείνω τηρώντας τους όρους της συνωμοτικότητας κυρίως κόπτοντας τις επαφές μου εχτός από μια με το σ. Ντενίσωφ (Γιάννη Ιωαννίδη), με τους εδώ Έλληνες συντρόφους έγινε γνωστό ότι είμαι εδώ. Στον αριθμό αυτό δε συμπεριλαμβάνονται αυτοί που με πέρασαν εδώ. Ο ανταποκριτής του Reuter εδώ έκανε νύξη σε εδώ Έλληνες για ταξίδι μου στη Μόσχα.

γ) Να εξασφαλιστεί μια σίγουρη ταχτική (δύο φορές το μήνα) επικοινωνία μου με την Αθήνα.

δ) Αν είναι δυνατό να πάω για πιο πάνω.

ε) Νομίζω ότι η θέση μου τελικά είναι να βρίσκομαι, ανεπίσημα φυσικά, κοντά στο Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ.

Σ’ αυτά συνοψίζω, σεβαστέ σύντροφε, τη χτεσινή συνομιλία μας. Η εξέλιξη της κατάστασης στην Ελλάδα μας επιτρέπει κάθε αισιοδοξία με την πρωταρχική προϋπόθεση ότι το ΚΚΕ θα κάνει το καθήκον του διορθώνοντας τα λάθη που έκανε στο παρελθόν.

Επιτρέψτε να σας εκφράσω την ευγνωμοσύνη του ΚΚΕ για όσα κάνατε για μας. Αυτό το διαισθάνεται και ο λαός μας που νοιώθει ενστιχτώδικα και κατάκαρδα τη Νέα Γιουγκοσλαβία, το Λαό της και το Στρατάρχη της, γιατί νοιώθει ότι το κύριο στήριγμά του απόξω είναι αυτοί.

Το ελληνικό κείμενο απ’ το σημείωμά μου αυτό το κρατώ εγώ. Ένα αντίγραφό του δίνω για ενημέρωση στο σ. Μάρκο (ο Ράνκοβιτς). Τη μετάφρασή του στα ρούσικα την έκανε ο σ. Πετρής. (Ρούσσος). Αν νομίζετε σκόπιμο γνωρίζετε το περιεχόμενο αυτού του σημειώματός μου και πιο πάνω. Γνώση του σημειώματός μου αυτού θα πάρει και ο σ. Ντενίσωφ (Ιωαννίδης).

Διατελώ με σεβασμό και αγάπη. 22.4.47

Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ”
        Απόρροια της συμφωνίας αυτής ήταν το σχέδιο Λίμνες, που εγκρίθηκε τον Σεπτέμβρη του 1947 και στόχευε στη κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τις δυνάμεις του ΔΣΕ, ώστε να δημιουργηθεί το αυτόνομο κράτος υπό την αιγίδα του Τίτο. Το καλοκαίρι του ’47, το ΚΚΕ δεν έκρυβε τις προθέσεις του. Ήδη τον Ιούνιο στο Στρασβούργο, ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης έκανε λόγο για “[…] τη δημιουργία μιας λεύτερης δημοκρατικής Ελλάδας με δική της κυβέρνηση και με δική της κρατική υπόσταση…”. Όλα αυτά έγιναν ακόμη ξεκάθαρα με τη συμφωνία του Μπλέντ, τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Οι Έλληνες κομουνιστές συναντήθηκαν στη γιουγκοσλαβική πόλη μαζί με στελέχη των Γενικών Επιτελείων Γιουγκοσλαβίας, Βουλγαρίας, Αλβανίας και με Σοβιετικούς αξιωματικούς και αποφάσισαν την παροχή βοήθειας προς τις δυνάμεις του ΔΣΕ, με διακύβευμα την Ελληνική Μακεδονία. Ο Στάλιν επικύρωσε λίγο μετά τη συμφωνία [9]. Το συμφωνητικό του Μπλέντ όριζε: “Εμείς οι σύντροφοι 1) Στρατιωτικός Σύμβουλος και εκπρόσωπος του Γενικού Επιτελείου της Αλβανίας, 2) Στρατιωτικός Σύμβουλος και εκπρόσωπος του Γενικού Επιτελείου της Βουλγαρίας, 3) Στρατιωτικός Σύμβουλος και εκπρόσωπος του Γενικού Επιτελείου της Γιουγκοσλαβίας και 4) Στρατιωτικός Σύμβουλος και εκπρόσωπος του Γενικού Στρατηγείου του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Έχοντας υπόψη την πολιτικήν και στρατιωτική βάση των συνεννοήσεων, που πραγματοποιήθηκαν στις 2-8-1947 στο Μπλέντ και που αφορούσαν στην τύχη των Βαλκανικών Λαϊκών Δημοκρατιών και στην εξέλιξη του αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, καθώς στη δημιοργημένη κατάσταση της ανοιχτής επέμβασης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην Ελλάδα υπέρ οργάνωσης βάσης κατά των χωρών των Βαλκανικών Λαϊκών Δημοκρατιών, οι οποίες συνορεύουν με την Ελλάδα, συμφωνήσαμε ομόφωνα και αποφασίσαμε:
1) Τα Επιτελεία των Λαϊκών Δημοκρατικών των Κυβερνήσεων Αλβανίας, Βουλγαρίας, Γιουγκοσλαβίας αναλαμβάνουν να εφοδιάσουν με είδη (τεχνιτές προμήθειες) στρατιωτικής βοήθειας το μαχόμενο Ελληνικό Δημοκρατικό Στρατό, καθώς και με πρακτικά μέσα για την εκπαίδευση, τον εφοδιασμό και την υποστήριξη του ελληνικού λαού αγωνιζομένου υπέρ της τιμής του και της ακεραιότητας της χώρας του.
2) Τα πιο πάνω Επιτελεία αναλαμβάνουν να οργανώσουν την άμυνα των μετόπισθεν του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού με πυροβολικό, αεροπορία και πεζικό. Οι δυνάμεις αυτές πρέπει να είναι σε θέση, σε πολλές περιπτώσεις, να επέμβουν αποφασιστικά και να βοηθήσουν την προώθηση του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού.
3) Οι υπογράφοντες θα μεριμνήσουν ιδιαίτερα για την εκπαίδευση και τον εφοδιασμό των στρατιωτών του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού, που αγωνίζονται για τη Δημοκρατία και τον ελληνικό λαό. Για το σκοπό αυτό θα οργανώσουν στο έδαφός τους ειδικά Σχολεία, Νοσοκομεία και άλλες διευκολύνσεις, για να βοηθήσουν γενικά την ελληνική αντιφασιστική αντίσταση.
4) Οι Λαϊκές Δημοκρατίες Ρουμανίας και Ουγγαρίας, λόγω του περιεκτικού χαρακτήρα των όσων μπορεί να προκύψουν από τις συνεννοήσεις αυτές, θα κληθούν να λάβουν ενεργό μέρος στην παροχή βοήθειας προς τον αγωνιζόμενο ΔΣΕ και να προβούν στη λήψη πρακτικών μέτρων για αποτελεσματική επέμβαση στην υπόθεση τούτη, ανεξάρτητα από το γεγονός εάν συνορεύουν ή όχι με την Ελλάδα.
5) Η Κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας παίρνει την υποχρέωση να δώσει στη διάθεση των πλοίων υπό σημαία του Ελληνικού Δημοκρατικού Ναυτικού ναυτική βάση. Οι Κυβερνήσεις των υπογραφόντων τη συμφωνία αυτή θα χορηγούν ουσιώδη βοήθεια κάθε λογής για το σχηματισμό Ελληνικού Δημοκρατικού Ναυτικού.
6) Για την επακριβή τήρηση και εκπλήρωση των όρων του παρόντος πρωτοκόλλου τα υποφαινόμενα επιτελεία θα αποστείλουν εκπροσώπους στο Γενικό Αρχηγείο του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού, εφ’ όσον δε συσταθεί Ελεύθερη Δημοκρατική Κυβέρνηση θα κληθεί αυτή να υπογράψει το πρωτόκολλο αυτό.
7) Για κάθε επιχείρηση ο Ελληνικός Δημοκρατικός Στρατός πρέπει να αναφέρει στο Ενωμένο Στρατιωτικό Συμβούλιο, για να μπορούν να λαμβάνονται συντονιστικά μέτρα απ’ αυτό στη μετόπισθεν περιοχή, μέτρα που θα αντιμετωπίσουν τις προκύπτουσες εκ των επιχειρήσεων απαιτήσεις.
8) Η συμμετοχή των Συμμαχικών Κυβερνήσεων στο Κέντρο Πληροφοριών του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού με στρατιωτική αποστολή ή με εκπροσώπους και ανταλλαγή σχετικών πληροφοριών είναι υποχρεωτική για όλους τους υποφαινόμενους.
9) Ανώτερα στελέχη του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού δεν μπορεί να αντικατασταθούν χωρίς την συγκατάθεση του Στρατιωτικού Γραφείου Συντονισμού του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού, που είναι υπεύθυνο για τις επιχειρήσεις επί εχθρικού εδάφους.
10) Η παρούσα Συμφωνία επιτεύχθηκε κατόπιν της σχετικής Πολιτικής και Στρατιωτικής Σύμβασης για ίδρυση ενιαίας Ομοσπονδίας Σοβιετικών Βαλκανικών Λαϊκών Δημοκρατιών και που θα προκύψει ύστερα από το δυναμικό απελευθερωτικό κίνημα ενάντια του αγγλο-αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των φασιστών στην Ελλάδα” [10]. Από τα παραπάνω στοιχεία προκύπτει απόλυτη εξάρτηση του Δημοκρατικού Στρατού από τους Βαλκάνιους συντρόφους, σε σημείο να μη μπορούν να αντικατασταθούν στελέχη του ΔΣΕ χωρίς την έγκριση των Γιουγκοσλάβων, των Αλβανών και των Βουλγάρων κομουνιστών. Αργότερα ο Τίτο έγραψε για τη συμφωνία του Μπλέντ: “Καταλήξαμε στη Συμφωνία του Μπλέντ, για να εξοφλήσουμε κάθε σχέση με το παρελθόν και να λύσουμε το Μακεδονικό ζήτημα με τρόπο ορθόδοξα μαρξιστικό. Διακηρύξαμε ότι οι λαοί της Μακεδονίας του Βαρδάρη, του Πιρίν και του Αιγαίου έπρεπε να αποκτήσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσής τους”. Επομένως, ο αγώνας του ΔΣΕ δεν ήταν “μοναχικός” ούτε βεβαίως και εμφύλιος. Άλλωστε, από τα τέλη του 1948 ο αριθμός των Σλαβομακεδόνων που εντάχθηκαν στο ΔΣΕ έφτανε το 30% και το 1949 ήταν πλειοψηφία [11], σε σημείο να δηλώσει ο Μάρκος Βαφειάδης πως “ο Δημοκρατικός Στρατός ήτο ένα τσούρμο αλλοεθνών αυτονομιστών και το 45% των μαχητών του απετελείτο από Σλαβομακεδόνες…”[12]. 
       Όλα αυτά επιβεβαιώθηκαν δυστυχώς, στην 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ που αποφασίσθηκε η οριστική παραχώρηση της Μακεδονίας. Στη Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση του ΚΚΕ, συμμετείχε τότε και ο Σλάβος Πασκάλ Μητρόφσκυ. Κατά τον Ν. Μέρτζο “η παρουσία του Μητρόφσκυ αποτελούσε εγγύηση ότι η ελληνική Μακεδονία θα ακρωτηριαζόταν” [13]. Πράγματι στις εργασίες της 5ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ (30 Ιανοαυρίου 1949) αποφασίσθηκε ότι: “Στη Βόρεια Ελλάδα ο μακεδονικός (σλαβομακεδονικός) λαός τά δωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας που προκαλούν το θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ, και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του έτσι όπως την θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα το αίμα του για να την αποχτήσει”. Βάσει όλων αυτών, είναι πραγματικά δύσκολο να ειπωθεί ότι υπήρξε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Ελλήνων στο σύνολό του. Την περίοδο 1946-1949 οι δύο αντίπαλες παρατάξεις στην Ελλάδα ουσιαστικά ελέγχονταν σε απόλυτο βαθμό από την Αμερική και τη Σοβιετική Ένωση. Όπως ανέφερα και στην εισαγωγή, υπήρχαν περιπτώσεις που συγγενείς, φίλοι, συγχωριανοί πολεμούσαν απέναντι σε οικεία πρόσωπα, στιγμές τραγικές. Αλλά η εμπλοκή σλαβομακεδόνων και η απόλυτη εξάρτηση του ΔΣΕ από αυτούς, σε συνδυασμό με τις εδαφικές παραχωρήσεις που ξεκάθαρα συμφώνησε το ΚΚΕ δεν μπορούν να θεωρηθούν σαν εμφύλιος πόλεμος…       

Σημειώσεις:
1] Ν. Μαραντζίδης – Κ. Τσίβος, Ο ελληνικός εμφύλιος και το διεθνές κομμουνιστικό σύστημα, το ΚΚΕ μέσα από τα τσεχικά αρχεία 1946-1948, σ. 47.
2] Κρις Γουντχάουζ, Ο Αγώνας για την Ελλάδα 1941-1949, σ. 346,396.
3] Ν. Μαραντζίδης, Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας 1946-1949, σ. 36-37.
4] Ν. Μαραντζίδης – Κ. Τσίβος, Ο ελληνικός εμφύλιος και το διεθνές κομμουνιστικό σύστημα, το ΚΚΕ μέσα από τα τσεχικά αρχεία 1946-1948,σ. 172.
5] Ν. Μαραντζίδης – Κ. Τσίβος, ό.π., σ. 190-191.
6] Ν. Μαραντζίδης, Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας 1946-1949, σ. 34.
7] Ν. Μέρτζος, Σβαρνούτ-το προδομένο αντάρτικο, σ. 264.
8] Ν. Μαραντζίδης, Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας 1946-1949, σ. 39.
9] Ν. Μαραντζίδης – Κ. Τσίβος, Ο ελληνικός εμφύλιος και το διεθνές κομμουνιστικό σύστημα, το ΚΚΕ μέσα από τα τσεχικά αρχεία 1946-1948, σ. 89-90.
10] Κ. Μπαρμπής, Η Τραγωδία της Ελλάδος εις πράξεις τρείς, σ. 442-444.
11] Ν. Μαραντζίδης, Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας 1946-1949, σ. 57-58.
12] Κ. Μπαρμπής, ό.π., σ. 640.
13] Ν. Μέρτζος, ό.π., σ. 425.

      

                             

Συνεργασία ΚΚΕ – Γερμανών, πλαστογραφία ή πραγματικότητα;

            Το παρόν άρθρο έχει ως στόχο την απόδειξη γνησιότητας ή μη διαφόρων ενοχοποιητικών για την αριστερά, ντοκουμέντων που παρουσιάζονται στην ιστοριογραφία της περιόδου 1941-1944. Πριν όμως αρχίσουμε την ανάλυση, θέλω να επισημάνω το προφανές. Και αυτό γιατί ορισμένοι φαίνεται να μην μπορούν να το αντιληφθούν, γι’ αυτό και θέλω να τους βοηθήσω. Στο παρόν ιστολόγιο, εκφράζονται απόψεις που σίγουρα δεν μπορούν να γίνουν από όλους αρεστές. Ούτε σαν ιστορικός διεκδικώ το αλάθητο, ούτε δαιμονοποιώ όσους διαφωνούν μαζί μου ακόμη και αυτούς που σχολιάζουν σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με προφανή εμπάθεια και ειρωνεία. Κάθε καλόπιστη και τεκμηριωμένη κριτική είναι καλοδεχούμενη. Ειδικά για την περίοδο της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης, στην οποία ειδικεύομαι, οι πηγές που χρησιμοποιούνται και επισημαίνονται ανήκουν στους πρωταγωνιστές όλων των αντιμαχόμενων πλευρών και σε Ιστορικούς καταξιωμένους, πολλοί εκ των οποίων ανήκουν στην αριστερά. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, ο κορυφαίος ιστορικός συγγραφέας του ΚΚΕ και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ο Σόλωνας Γρηγοριάδης. Ο πολυγραφότατος αυτός ερευνητής, χρίστηκε από το ίδιο το ΚΚΕ σαν επίσημος ιστορικός του. Διετέλεσε υπεύθυνος Τύπου του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, υπεύθυνος Τύπου της 13ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ και στέλεχος του Κοινού Γενικού Στρατηγείου μεταξύ άλλων. Είχε άμεση γνώση και πρόσβαση σε όλα τα αρχεία του ΕΛΑΣ. Προέρχεται από αριστερή οικογένεια, ήταν γιος του στρατηγού Νεόκοσμου Γρηγοριάδη – προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΛΑΣ κλπ-, αδερφός του Φοίβου Γρηγοριάδη ή αλλιώς του Καπετάνιου Φώτη Βερμαίου, όπως ήταν γνωστός στο αντάρτικο. Ένα άλλο παράδειγμα είναι ο Γρηγόρης Φαράκος, επίσης διακεκριμένος ιστορικός συγγραφέας. Το βιβλίο του ” ο ΕΛΑΣ και η εξουσία, στρατός για τώρα και  μετά” είναι από τα πολλά που χρησιμοποιούνται ως πηγή κύρους και τεκμηρίωσης. Εκτός και αν αυτοί οι ιστορικοί είναι πλαστογράφοι για ορισμένους ακραίους νοσταλγούς των Γκουλάγκ και του Μελιγαλά. Εκτός και αν η Γενική Έκθεση του Βελουχιώτη για τα γεγονότα του φθινοπώρου του 1943 είναι πλαστή, όπως επίσης οι μαρτυρίες όλων σχεδόν των αγωνιστών της αριστεράς, που εκφράστηκαν σε αναμνήσεις και στα απομνημονεύματά τους. Δε νομίζω! Επομένως είναι απλά το λιγότερο γελοίο και ανιστόρητο, ο οποιοσδήποτε κομματικά στρατευμένος και φανατισμένος να κάνει λόγο για αναξιόπιστες και ακροδεξιές πηγές που δήθεν χρησιμοποιώ.
           Για να επιστρέψουμε όμως στο θέμα, σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να ασχοληθεί με τα σύμφωνα συνεργασίας που υπέγραψε ή υποτίθεται ότι υπέγραψε το ΚΚΕ με τις δυνάμεις κατοχής. Οι απόψεις πάνω στο θέμα διίστανται. Η αλήθεια είναι ότι πολλά από αυτά τα σύμφωνα είτε υπογράφτηκαν είτε όχι, ουσιαστικά εφαρμόστηκαν μετά το 1946 από το ΚΚΕ κατά την διάρκεια του εμφυλίου που διευθυνόταν από Γιουγκοσλάβους και όχι μόνο παρτιζάνους (βλ. άρθρα μου για ιστορία του ΚΚΕ και για Μακεδονικό ζήτημα). Όπως και να έχει, τα αρχεία υπάρχουν και εκθέτουν όσους επιμένουν για το αντίθετο. Για να γυρίσουμε στα γεγονότα πριν το 1946, υπάρχουν μαρτυρίες για συνεργασίες του ΕΛΑΣ με Γερμανούς, Βούλγαρους και Τσάμηδες τόσο για το 1943 όσο και για το 1944. Το περιβόητο συμφωνητικό της 1ης Σεπτεμβρίου 1944 μεταξύ Ομάδων Μεραρχιών Μακεδονίας του ΕΛΑΣ και Γερμανικής ανώτατης Στρατιωτικής διοίκησης Μακεδονίας  – Αιγαίου, με υπογραφές του ταγματάρχη Έριχ Φένσκε και του καπετάνιου του ΕΛΑΣ Κίτσου, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Για να είμαστε ακριβείς και δίκαιοι, θα πρέπει να αναφέρουμε την μαρτυρία του εγκυρότερου Γερμανού Ιστορικού, του Χάιντς Ρίχτερ, που μετά από έρευνά του, υποστήριξε ότι στα αρχεία του Γερμανικού στρατού δεν υπάρχει πουθενά το όνομα Έριχ Φένσκε, ούτε η μονάδα του 31756. Βεβαίως και η άποψη αυτή, δεν μπορεί ούτε και πρέπει να μη ληφθεί στα σοβαρά. Ο Ρίχτερ είναι αμερόληπτος και αντικειμενικός παρά τις πεποιθήσεις του. Αυτό βέβαια το θυμούνται ορισμένοι ιστοριογράφοι και το επικαλούνται μόνο όταν τους βολεύει. Για να δούμε όμως τι στοιχεία υπάρχουν και παρουσιάζονται από τους υποστηρικτές της άλλης άποψης. Ο Κώστας Ιωάννου στο βιβλίο του “Άγνωστα  γεγονότα της Εθνικής Αντίστασης ( 2004, Εταιρεία Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας)” σελίδες 118-120, αναφέρει: ” … Και πώς να μην τους αφήσουν ανενόχλητους ( σσ οι Ελασίτες τους Γερμανούς), αφού στο Λιβάδι Χαλκιδικής είχε υπογράψει το σύμφωνο Κίτσου – Φένσκε ( Ομάδα Μεραρχιών ΕΛΑΣ και Γερμανικής Στρατιάς Αιγαίου) την 1η Σεπτεμβρίου 1944 με το οποίο οι Γερμανοί παρέδιδον αμαχητί την Θεσσαλονίκη και τον βαρύ οπλισμό τους στον ΕΛΑΣ, προκειμένου να διαφύγουν ανεμπόδιστοι προς τα σύνορα. Το πρωτότυπο του συμφώνου αυτού το παρέδωσε ο Πρόεδρος των Εθνικοφρόνων Ελασιτών, στον Σύνδεσμο της Ελληνικής Κυβερνήσεως με την Επιτροπή Ερεύνης του Συμβουλίου  Ασφαλείας του ΟΗΕ, πρέσβη Αλέξη Κύρου, ένα απόγευμα Μαρτίου του 1947, στο Μέγαρο του Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης, στην οδό Τσιμισκή. Ήμουν εκεί. Παρόντες ήσαν οι μετέπειτα πρεσβευτές κκ. Ιωάννης Κολιακόπουλος και Βύρων Θεοδωρόπουλος. Με ενέργεια του Έλληνα Συνδέσμου στην Επιτροπή Ερεύνης του Συμβουλίου Ασφαλείας πρέσβυ Αλέξη Κύρου, το σύμφωνο αυτό έφθασε να συζητηθεί στο Συμβούλιο Αασφαλείας του ΟΗΕ, όπου το υπερασπίστηκε ο υφυπουργός των Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης Βισίνσκυ, που έσωσε τον ΕΛΑΣ από μία διεθνή καταδίκη, με μια δικολαβική δικαιολογία: ” Αφού σκοπός του ΕΛΑΣ ήταν να διώξει τους Γερμανούς από την Ελλάδα, καλά έκανε που δεν τους εμπόδισε, ώστε να φύγουν μια ώρα γρηγορότερα”, ξεχνώντας το τι είχαν κάνει οι Γερμανοί στον Ελληνικό λαό”. Αυτά τα συνταρακτικά αναφέρει ο Ιωάννου. Επίσης ο Χαράλαμπος Φλόκας, Ταξίαρχος και ιστορικός ερευνητής, στο βιβλίο του ” Εθνική Αντίσταση 1942-1945″ σελ. 407-410, όχι μόνο επιβεβαιώνει τα ανωτέρω αλλά και συνεχίζει: ” Το πρωτότυπο του ανωτέρου εγγράφου εξετέθη εις την εν Θεσσαλονίκην Έκθεσιν Πειστηρίων 1947 εν φωτοτυπία, συνοδευόμενον και υπό του πρωτοτύπου της προσκλήσεως, ήν απηύθυνεν ο Καπετάν Κίτσος προς τον Γερμανόν αξιωματικόν διαυτήν υπογραφήν του συμφώνου”. Αναλυτικά η λιτή επιστολή του Κίτσου: ” Πρός τον Ταγματάρχην Γερμανικού Τμήματος Βασιλικών, εις Βασιλικά:
          Κε Ταγματάρχα. Απόψε σας περιμένω στην θέσιν Καλόγηρος ( Λειβάδι) και περί ώραν 10ην διά να συζητήσωμεν για υποθέσεις, που αφορούν εσάς προσωπικώς.    Τη 1-9-44, ο Διοικητής του Τάγματος  
                                                                                                                     υπογραφή  Κ. Κίτσος”
  Το σημαντικότερο της όλης υποθέσεως ωστόσο, είναι ότι το συμφωνητικό αυτό το παραδέχθηκε ουσιαστικά το ΚΚΕ μέσω του επίσημου οργάνου του “Νέος Κόσμος”, τεύχος 9ο, Σεπτεμβρίου 1950, που εκδόθηκε στην Γιουγκοσλαβία. Στο τεύχος αυτό κατηγορείται ο Μάρκος Βαφειάδης σαν προδότης που άφησε ανενόχλητους τους Γερμανούς κατά την αποχώρησή τους. Βέβαια, όπως είναι γνωστό το ΚΚΕ μετά το αιματοκύλισμα της χώρας και την οριστική αποτυχία του να επιβάλλει την δικτατορία του προλεταριάτου δεν άφησε ούτε ένα στέλεχος του χωρίς να το στιγματίσει. Σύμφωνα με την λογική του, το κόμμα ήταν αμόλυντο αλλά τα πρόσωπα που το καθοδηγούσαν “προδότες, συνεργάτες των Ναζί, πράκτορες των Άγγλων, πράκτορες της εγχώριας αντίδρασης, παράφρονες κλπ κλπ κλπ”. Μάλιστα την ύπαρξη του εν λόγω εντύπου παρουσίασε η έγκριτη εφημερίδα ” Εστία” στο φύλλο της 13ης Δεκεμβρίου 1979. Αξίζει να σημειωθεί ότι την ίδια μέρα με αφορμή το δημοσίευμα αυτό έγινε επερώτηση στη Βουλή από βουλευτές. Ακριβώς όπως διατυπώθηκε η κατηγορία:” Το σύνταγμα της Χαλκιδικής – απ’ αυτά που υπάγονταν στη διοίκηση του Μάρκου Βαφειάδη – υπέγραψε συμφωνία με τους Γερμανούς. Ο Μάρκος, που βρισκόταν τότε στη Χαλκιδική, δεν πήρε κανένα μέτρο. Έκανε – ο Μάρκος Βαφειάδης – διαπραγματεύσεις με τους Γερμανούς, όταν φεύγανε, για παράδοση και δεν τους χτύπησε…”. Και αν το πρόσωπο του Φένσκε αμφισβητείται, το πρόσωπο του Κίτσου είναι υπαρκτότατο. Όπως επίσης ο Αντρέι Βισίνσκυ, αντιπρόσωπος της Σοβιετικής Ένωσης στον ΟΗΕ, δεν είναι αποκύημα της φαντασίας κανενός.  Όχι μόνο δεν διέψευσε ποτέ τα ανωτέρω αλλά ξεκάθαρα τα ομολόγησε όπως αποδεικνύεται από τις μαρτυρίες και τα αρχεία του ΟΗΕ που υπάρχουν και έχουν ερευνηθεί από ιστορικούς. Άλλωστε και το ΚΚΕ επίσημα δεν διέψευσε την ύπαρξη του Νέου Κόσμου. Και πως να την διαψεύσει από την στιγμή που ήταν ένα από τα επίσημα έντυπα της προπαγάνδας του. Για να είμαι ακόμα πιο συγκεκριμένος και ακριβής, το εν λόγω συμφωνητικό συμπεριλαμβάνεται και στα αρχεία και τις εκδόσεις της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού. Συγκεκριμένα. στην έκδοση της ΔΙΣ το 1973, στο βιβλίο ” Η απελευθέρωσις της Ελλάδος και τα μετά ταύτην γεγονότα ( Ιούλιος 1944 – Δεκέμβριος 1945)”. Άλλη μία επιβεβαίωση της γνησιότητας του συμφωνητικού, παρατίθενται και φωτογραφίες των σελίδων που αναφέρουν τα γεγονότα για κάθε αναγνώστη που κρατά τις επιφυλάξεις του. Επίσης, η έκδοση της Πανελλήνιας Συνομοσπονδίας Εθνικών Αντιστασιακών Οργανώσεων ” Ιστορικές μαρτυρίες – Η Εθνική Αντίσταση των Ελλήνων 1941-1945″ αναφέρει ρητά και ξεκάθαρα την κατηγορία του Νέου Κόσμου κατά του Βαφειάδη στη σελίδα 250: ” Στην Β’ Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ και στην εφημερίδα του κόμματος “ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ – 9ο τεύχος Σεπτεμβρίου 1950″ κατηγόρησαν τον Μάρκο Βαφειάδη, ότι στο Λειβάδι – Μακεδονίας υπέγραψε συμφωνία με τους Γερμανούς, για να τους διευκολύνει στην αποχώρηση αφήνοντάς τους ανενόχλητους”.  Για την πολιτική αυτή της ανεμπόδιστης αποχώρησης των Γερμανών έγραψε ο Καπετάν Έκτορας του ΕΛΑΣ ( Θόδωρος Μακρίδης) στην Ιστορία της Αντίστασης, τόμος Α’, σελίδα 410: ” Αναφέρομαι στο γεγονός ότι οι Γερμανοί που υποχωρούσαν είχαν κυκλωθεί εκεί στη Μακεδονία και μπορούσαν να εξοντωθούν. Κι η εξόντωση των Γερμανών θα μας έδινε 40-50 κανόνια, ναί, τόσα κανόνια μπορούσαμε να κυριεύσουμε και να αναπτύξουμε ανάλογα τη μαχητική ικανότητα και αριθμητική δύναμη της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας (Ο.Μ.Μ.) και του ΕΛΑΣ γενικά. Αλλά ο Μάρκος και ο Μπακιρτζής προτίμησαν να τρέξουν στη Θεσσαλονίκη, που μπορούσαν να την έχουν οποιαδήποτε στιγμή στα χέρια τους, αντί να εξοντώσουν τις κυκλωμένες γερμανικές δυνάμεις στην περιοχή τους…”. Από την στιγμή που ένα τόσο σημαντικό στρατιωτικό στέλεχος του ΕΛΑΣ ομολογεί τα παραπάνω κάθε προσπάθεια απόδειξης του εναντίου μάλλον θα έχει δόλο. Θα παραθέσω μία ακόμη απόδειξη της συνεργασίας αυτής της ΟΜΜ με τους Γερμανούς. Στο περιοδικό Στρατιωτική Ιστορία, σειρά Μεγάλες Μάχες, Η μάχη των Αθηνών 1944 – ο ματωμένος Δεκέμβριος, στη σελίδα 38 γράφεται: ” Από την περίοδο της κατοχής ακόμη, στις επιδιώξεις των στελεχών του ΕΑΜ περιλαμβάνετο η “εξαργύρωση” της αντιστασιακής τους δράσης, μετά την εκδίωξη ή την αποχώρηση των κατακτητών, για την επίτευξη πολιτικών ανατροπών. Προς το σκοπό αυτό ΕΑΜ και ΚΚΕ δεν δίστασαν να λάβουν οποιοδήποτε μέτρο. Ανάμεσα στις πλέον ανίερες συμμαχίες τους, περιλαμβάνονται η υπογραφή με τον Βουλγαρικό στρατό του Συμφώνου του Μελισσοχωρίου (στις 20-9-1944), η υπογραφή Συμφωνίας με τη Γερμανική Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Μακεδονίας – Αιγαίου (την 1-9-1944), η συνεργασία με το ΣΝΟΦ και πολλά ακόμη”. Συμπερασματικά, δεν υπάρχει σήμερα σοβαρός ιστορικός που να μην αποδέχεται τα συμφωνητικά αυτά. Τα στοιχεία όμως και οι μαρτυρίες δεν σταματούν εδώ. Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Χρήστος Σαρτζετάκης το 2010 έγραψε στην ιστοσελίδα του (http://www.sartzetakis.gr/news/germaniki042010.html ) άρθρο σχετικά με τα όσα προξένησαν οι ναζί στην Ελλάδα την περίοδο της κατοχής, συνδέοντάς τα με αυτά που βιώνουμε σήμερα. Μάλιστα το άρθρο αυτό αναδημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα ” Παρόν”. Συγκεκριμένα γράφει μεταξύ άλλων: 
   ” Πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον καὶ ἐν συνεχείᾳ κατεφάνη μὲ τὴν ἀπροκάλυπτη πλέον συνεργασία των μὲ τὸν κατακτητή, τὸν ὁποῖον καὶ ἄφισαν νὰ ἀποχωρήσῃ ἀνενόχλητος, παραδίδων σ’ αὐτοὺς τὴν ἐξουσία (!), κατὰ τὰ ρητῶς διαλαμβανόμενα εἰς τὴν ἀπὸ 1ης Σεπτεμβρίου 1944 ἔγγραφη συμφωνία στὸ Λειβάδι Θεσσαλονίκης μεταξὺ ἀφ’ ἑνὸς τοῦ Καπετὰν Κίτσου, Διοικητοῦ 2ου Τάγματος 31ου Συντάγματος τοῦ Ε.Λ.Α.Σ., ὡς ἀντιπροσώπου τῆς Ο.Μ.Μ. ( Ὁμάδος Μεραρχιῶν Μακεδονίας ), καὶ ἀφ’ ἑτέρου τοῦ Ταγματάρχου Ἔριχ Φένσκε, Διοικητοῦ τῆς μονάδος 31756, ὡς ἐκπροσώπου τῶν ἐνόπλων Γερμανικῶν Δυνάμεων τῆς Στρατιᾶς Αἰγαίου.  Μὲ τὴν συμφωνία αὐτή, μεταξὺ ἄλλων, ὁ μὲν Ε.Λ.Α.Σ. ἀνέλαβε «τὴν ὑποχρέωσι νὰ μὴ ἐμποδίσῃ τὴν ἀποχώρησι τοῦ γερμανικοῦ στρατοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Ο.Μ.Μ., μπαίνοντας σὲ κάθε ἐκκενούμενο τμῆμα μετὰ τὴν ἀναχώρησι καὶ τοῦ τελευταίου γερμανοῦ στρατιώτου» (ὅρος 1ος),  καὶ συγχρόνως ἐδήλωσε, ὅτι «δὲν φέρνει καμμιὰ εὐθύνη, ἂν ἀντιλαϊκὲς προδοτικὲς ὁμάδες ἐπιτεθοῦν κατὰ γερμανικῶν δυνάμεων» (ὅρος 4ος) καὶ ἀνέλαβεν ἐπίσης « μὲ τὴν συνεργασία τῶν Βουλγαρικῶν καὶ Ἀλβανικῶν παρτιζάνικων τμημάτων τὴν καταπολέμησι τῶν ἀντιλαϊκῶν παρτιζάνικων ὁμἀδων» (ὅρος 6ος)· ἡ δὲ γερμανικὴ Α.Σ.Δ.Μ.Α. (Ἀνωτάτη Στρατιωτικὴ Διοίκησις Μακεδονίας – Αἰγαίου) ἀνέλαβε τὴν ὑποχρέωσι «νὰ διατάξῃ τὴν ἀποχώρησι τῶν Ταγμάτων Ἀσφαλείας ἀπὸ τὴν πόλι τῆς Θεσσαλονίκης, τὴν ὁποία καὶ θὰ παραδώσῃ στὸν ἐφεδρικὸν Ε.Λ.Α.Σ. καὶ τὴν πολιτικὴν ὀργάνωσιν τοῦ Ε.Α.Μ.»  (ὅρος 2ος)  καὶ νὰ «παραχωρήσῃ στὸν Ε.Λ.Α.Σ. βαρὺ ὁπλισμὸ καὶ ἀνάλογο πολεμικὸ ὑλικὸ γιὰ τὴν ἐξουδετέρωσι τῶν παραπάνω ὁμάδων» (ὅρος 5ος) [ βλέπε τὸ κείμενον τῆς συμφωνίας αὐτῆς στὸ ἀποκαλυπτικὸ βιβλίο τῆς παραπλανημένης, μεταμεληθείσης «ἀγωνίστριας τοῦ Δημοκρατικοῦ Στρατοῦ» Μαργαρί-τας ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ  «Πόλεμος καὶ Αἷμα, Ταξίδι στὸ παρελθόν, Ταξίδι στὸν πόνο», Ἑταιρεία Μελέτης Ἑλληνικῆς Ἱστορίας, Ἀθήνα, 2007, σελ. 368 ] “.
Πέρα όμως απο το παραπάνω συμφωνητικό, η εγκυρότητα του οποίου δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, υπάρχουν και άλλα συμφωνητικά που υπέγραψε ή λέγεται ότι υπέγραψε το ΚΚΕ με τις δυνάμεις κατοχής. Το πασίγνωστο σύμφωνο Πετριτσίου για παράδειγμα. Σύμφωνα με αυτό το συμφωνητικό, το ΚΚΕ και το ΚΚ Βουλγαρίας αποφάσισαν για την δημιουργία μιάς “ Ένωσης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, που θα περιλαμβάνη την Βουλγαρία, Ελλάδα, Μακεδονία και Σερβία”. Το υποτιθέμενο αυτό σύμφωνο υπέγραψαν στις 12 Ιουλίου 1943 ο Γιάννης Ιωαννίδης για λογαριασμό του ΚΚΕ και ο Ντούσαν Δασκάλωφ για λογαριασμό των Βουλγάρων συντρόφων. Το κείμενο αυτό αμφισβητήθηκε εντόνως εν αντιθέσει με άλλα συμφωνητικά που υπέγραψε το ΚΚΕ. Ο Κομνηνός Πυρομάγλου το χαρακτήρισε ” πλαστό δημιούργημα ανθρώπων αδαών περί τα κομμουνιστικά” ( βλ. Σόλωνα Γρηγοριάδη, Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας 1941-1974, τόμος Α’, εκδόσεις Polaris, σελίδες 558-559). Το πιθανότερο είναι πως το κείμενο αυτό δεν συντάχθηκε από τα πρόσωπα που αναφέρονται στο συμφωνητικό. Ο Σόλωνας Γρηγοριάδης έγραψε γι’ αυτό: ” Η πλαστότητα του συμφωνητικού καταφαίνεται και από το γεγονός ότι ουδέποτε κυκλοφόρησε φωτοτυπία του πρωτότυπου, ώστε και γραφολογικά να πιστοποιηθεί η υπογραφή του Ιωαννίδη, η οποία είναι πολύ γνωστή, στις Αρχές ιδίως, που διατηρούν ογκώδη φάκελό του. Αλλά το πρόβλημα δεν έγκειται απλώς στην ύπαρξη ή μη του συμφωνητικού. Είναι το βαρύ λάθος που διέπραξε το ΚΚΕ/ΕΑΜ με την υιοθέτηση της σλαβομακεδονικής κίνησης και την ίδρυση της ΣΝΟΦ”.  Με λίγα λόγια ο Γρηγοριάδης ομολογεί ότι είτε είναι γνήσιο είτε όχι το συμφωνητικό αυτό, το ΚΚΕ ουσιαστικά υπέπεσε σε “βαρύ λάθος” με την ταύτισή του στα κελεύσματα της Μόσχας και των δορυφόρων της στα Βαλκάνια για την δημιουργία αυτόνομου μακεδονικού κράτους, υπό την σοβιετική εποπτεία. Είναι γνωστές οι θέσεις του ΚΚΕ περί ανεξάρτητης Μακεδονίας και Θράκης ήδη από την δεκαετία του 1920. Τα επίσημα κείμενα του κόμματος, τα πρωτοσέλιδα του Ριζοσπάστη, τα αρχεία των γειτόνων συντρόφων τους, οι αποφάσεις Ολομελειών του κόμματος, είναι ντοκουμέντα ανεπίδεκτα αμφισβητήσεως των προθέσεών τους. Αυτό ακριβώς υποστήριξε και ο Γιάννης Μαρίνος στην απάντησή του, στο Ιστορικό τμήμα του ΚΚΕ. Το τελευταίο, όταν το 1993 ο Μαρίνος μέσω του Οικονομικού Ταχυδρόμου και του Βήματος παρουσίασε το σύμφωνο Πετριτσίου, έκανε μια λυσσαλέα επίθεση ενάντια στο πρόσωπό του. Η απάντηση ήταν αποστομωτική. Με μία συνοπτική ανάλυση της πολιτικής του ΚΚΕ που αποσκοπούσε στην αυτονόμηση της Μακεδονίας κατέληξε στο συμπέρασμα που καταλήγει και ο Γρηγοριάδης παραπάνω. Είτε είναι γνήσιο το εν λόγω συμφωνητικό είτε όχι, αυτό δεν αναιρεί αυτά που αναφέρονται στο κείμενό του. Πέρα από αυτό τονίζει ο κ. Μαρίνος τον πανικό στελεχών του ΚΚΕ σχετικά με το ποιος συνέταξε αυτό το “πλαστό” συμφωνητικό. Αξίζει να αναφέρουμε αυτολεξεί ένα μέρος της απάντησής του:
     ” Τόσο η απάντηση του Ιστορικού Τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ όσο και τα δημοσιεύματα των κ.κ. Τάκη Μαμάτση και Βάσου Γεωργίου στον Ριζοσπάστη της 22ας Δεκεμβρίου 1992 εναντίον μου για τα όσα έγραφα στο «Βήμα» μου έχουν δημιουργήσει ένα μεγάλο πρόβλημα και με ωθούν σε διχασμό προσωπικότητας. Ο μεν αρμοδιότερος όλων Γιάννης Ιωαννίδης αποφαίνεται κατηγορηματικά ότι το σύμφωνο είναι πλαστό κατασκεύασμα της Ιντέλιτζενς Σέρβις. Ο τότε ηγέτης του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης αποφάνθηκε όμως ότι ήταν χαλκευμένο από την Γκεστάπο. Ενώ μια τρίτη εκδοχή παράλληλη της δεύτερης θέλει το σύμφωνο να συντάχθηκε στη βουλγαρική πρεσβεία της Αθήνας. Ερωτάται: Ποιος τελικά το χάλκευσε αν δεν είναι όντως γνήσιο; Η Ιντέλιτζενς Σέρβις, που πολεμούσε τους Γερμανούς και τη Γκεστάπο, η Γκεστάπο που πολεμούσε τους Άγγλους και την Ιντέλιτζενς Σέρβις ή οι Βούλγαροι -που τότε συνεργάζονταν με τον Άξονα, αλλά εργάζονταν και για τα δικά τους συμφέροντα, που περιλάμβαναν και την κατοχή της Βόρειας Ελλάδας και την έξοδο στο Αιγαίο»; Το ότι υπάρχει τέτοια διάσταση απόψεων δείχνει έλλειψη συντονισμού στο σε ποιον θα αποδοθεί η χάλκευση, χωρίς ίχνος αποδείξεων φυσικά. Πάντως ο κ. Μαμάτσης αποκλίνει μάλλον υπέρ του χαλκείου της Ιντέλιτζενς Σέρβις, ο κ. Βάσος Γεωργίου είναι κατηγορηματικός ότι πρόκειται για έργο της Γκεστάπο, ενώ το Ιστορικό Τμήμα του ΚΚΕ (δηλ. ο κ. Κολοζώφ) τοποθετείται κάπου στη μέση”

Γραμματόσημα ΕΛΑΣ το 1944 στον Έβρο σε Λέβα.

           Όπως και να έχει, στις 20 Σεπτεμβρίου 1944 αντιπρόσωποι του ΚΚΕ, του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και της ΠΕΕΑ υπέγραψαν συμφωνητικό με τον Βουλγαρικό στρατό κατοχής και το ΚΚ Βουλγαρίας που όριζε μεταξύ άλλων: α) την ενίσχυση του ΕΛΑΣ με πολεμικό υλικό από τον Βουλγαρικό στρατό, β) την υποστήριξη του Βουλγαρικού στρατού στον ΕΛΑΣ σε ενδεχόμενη επιχείρηση κατά των ” Κυβερνητικών και Εθνικιστικών Σωμάτων”, γ) ένωση ΕΛΑΣ και Βουλγαρικών στρατευμάτων, δ) ο ΕΛΑΣ ανελάμβανε να προστατεύσει την Βουλγαρική μειονότητα(!!!), ε) την κατάργηση συνόρων μεταξύ Ελλάδος – Βουλγαρίας και Σερβίας καθώς και την δημιουργία “Διεθνούς Μακεδονίας μετά το τέλος του πολέμου”. Τα παραπάνω επιβεβαιώθηκαν και το 1947 με το περίφημο σχέδιο “Λίμνες” καθώς και με την συμφωνία του Μπλέντ στην Σλοβενία τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Υπάρχουν και άλλα συμφωνητικά του ΕΛΑΣ με  Βουλγάρους. Χαρακτηριστικότερο είναι αυτό του Ιανουαρίου 1944 μεταξύ Ανδρέα Τζήμα και Άντον Κάλτσεφ, που όριζε την συνεργασία ΕΛΑΣ – ΣΝΟΦ και κατέληγε σε απόφαση για δημιουργία αυτόνομου Μακεδονικού Κράτους Σοβιετικής Οργάνωσης. Γράφει ο Νικόλαος Μέρτζος ( Τα δέκα θανάσημα αμαρτήματα του ΚΚΕ) : 

   ” Το Σύμφωνο αυτό αμφισβητήθηκε αργότερα, αλλά το βέβαιο είναι ότι είχε την θερμή υποστήριξη του Α.Τζήμα και του Άγγλου λοχαγού Έβανς, που ως σύνδεσμος της Στρατιωτικής Βρεταννικής Αποστολής —και παρά την αντίθετη εντολή— ήταν θερμός κήρυκας του πανσλαβισμού στο 28ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ. Παρέστη μάλιστα ως εκπρόσωπος των Συμμάχων και στην 1η Περιφερειακή Συνδιάσκεψη του ΣΝΟΦ Καστοριάς, όπως προκύπτει από το επίσημο πρόγραμμα των εργασιών της, που ουδείς αμφισβητεί.

Στο επίσημο κείμενο των αποφάσεών της η Συνδιάσκεψη του ΣΝΟΦ στις 12 Απριλίου 1944 όρισε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα καθήκοντα:

     2ον) Να δημιουργήσουμε Εθνική συνείδηση στο λαό μας, συνοχή και Ενότητα κάνοντας χτήμα του ιδιαίτερα την Επαναστατική του Ιστορία του Ήλιντεν…

     3ον) Να κάνουμε πλατειά διαφώτιση πάνω στους σκοπούς και στις επιδιώξεις του ΣΝΟΦ και ΕΑΜ για την αμοιβαία κατανόηση των δύο οργάνων…

     4ον) Να κάνουμε πλατειά διαφώτιση για την συναδέρφωση των Σλαβομακεδόνων και Ελλήνων και για την Ενιαία τους πάλη…

       7ον) Να ενισχύσουμε τον ΕΛΑΣ – ΣΝΟΦ βοηθώντας με κάθε τρόπο και μέσο…

    11ov) Να βοηθήσουμε για την ανάδειξη στελεχών και στις άλλες οργανώσεις Εφ. ΕΛΑΣ, ανδρών και γυναικών, στην ΕΠΟΝ, Εθνική Αλληλεγγύη...

  17ον) Να δημιουργήσωμε αδερφές οργανώσεις και να συνεργαστούμε στενά με τις περιφερειακές τους καθοδηγήσεις ΕΠΟΝ, εφ. ΕΛΑΣ, Ε.Α.” .

Άρης Βελουχιώτης – η ζωή και η δράση του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ

             Ο Αθανάσιος Κλάρας γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1905 στη Λαμία, από εύπορη οικογένεια. Πατέρας του ήταν ο δικηγόρος Δημήτριος Κλάρας που είχε διατελέσει και πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου της Λαμίας. Η μητέρα του ήταν το γένος Ζέρβα, τραγική ειρωνεία μετά το 1942 ο Άρης Βελουχιώτης, όπως ήταν το ψευδώνυμό του απο την κατοχή και μετά, κυνήγησε ανηλεώς τον θείο του Ναπολέοντα Ζέρβα στα πλαίσια του πρώτου εμφυλίου πολέμου και στην προσπάθεια του ΕΛΑΣ να εγκαθιδρύσει κομμουνιστική δικτατορία. Το 1919 εισήχθει οικότροφος στην Αβερώφειο Μέση Γεωργική Σχολή της Λάρισας και με την  αποφοίτησή του το 1922 διορίζεται μέσω του πατέρα του σαν γεωπόνος στη Γεωργική Υπηρεσία. Υπηρέτησε στη Δράμα και στα Τρίκαλα αλλά και τις δύο φορές ήρθε σε ρήξη με τους προϊσταμένους του με αποτέλεσμα να αναγκαστεί σε παραίτηση. Από το 1924 κατεβαίνει στην Αθήνα, όπου έρχεται σε επαφή με συμπατριώτες του απο τη Λαμία και μυείται στον Κομμουνισμό. Γίνεται ΟΚΝίτης και το 1925 υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία σαν δεκανέας πυροβολικού. Εξαιτίας της κομμουνιστικής προπαγάνδας του εντός στρατεύματος, του αφαιρείται ο βαθμός του δεκανέα και στέλνεται στον Πειθαρχικό Ουλαμό Καλπακίου.
            Ο Άρης Βελουχιώτης θεωρείται μία απο τις μεγαλύτερες μορφές της Εθνικής Αντίστασης και πρόκειται αδιαμφισβήτητα για μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Λοιδορήθηκε και αγιοποιήθηκε απο πολλούς. Στόχος της ιστορικής έρευνας είναι να αποδόσει στο μέτρο του δυνατού, την αλήθεια βασισμένη στα έργα και στις πράξεις του Καπετάνιου του ΕΛΑΣ. Με την λήξη της στρατιωτικής του θητείας ο Άρης εντάσσεται ακόμη περισσότερο στο Κομμουνιστικό κόμμα. Μάλιστα το 1931 αρθρογραφεί στον Ριζοσπάστη για να “απαντήσει” σε όσους τον κατηγορούν για τις εκτός νόμου ενέργειές του κατά την δεκαετία του 1920. Γράφει σχετικά : ” «Στους ληστές και δολοφόνους του εργαζόμενου λαού, σ’ αυτούς που βρωμάν ανηθικότητα […] δεν οφείλω καμιάν εξήγηση. Μιαν εξήγηση όμως ντόμπρη, σταράτη οφείλω στις εργαζόμενες μάζες της Ελλάδας. Καταδικάστηκα για κλοπή το 1924; Έκανα κλοπή το 1924; Ναι! Και έκανα την κλοπή και καταδικάστηκα! Γιατί έκλεψα; Γεννημένος μέσα στο καθεστώς αυτό της ληστείας, της διαφθοράς, του πνευματικού σκότους και της διαστρέβλωσης της πνευματικής, έχοντας για σύμβουλο τον διεφθαρμένο αστικό πολιτισμό, έφτασα στο σημείο να κλέψω. Όχι αυτό μόνο. Ρωτήστε τον τόπο της καταγωγής μου: Θα μάθετε πως στα μικρά μου χρόνια χαρτόπαιζα, μεθούσα, πιστόλιζα για το τίποτε και τον τυχόντα μέσα στα καφενεία. Αυτά ως το 1924, ακόμα και το ’25 σχεδόν, όταν επί τέλους άρχισα με τη βοήθεια κομμουνιστών εργατών και διανοουμένων να βλέπω όχι θολά, μα με κάποια καθαρότητα. Έφτασε λίγος καιρός να απαλλαγώ απ’ την επίδραση του διεφθαρμένου αστικού πολιτισμού. Ήμουνα πια στους κόλπους του Κομμουνιστικού κόμματος. Αν στη ζωή μου υπάρχει ένα σημείο που με συγκίνηση και με υπερηφάνεια αφάνταστη από καιρού σε καιρό γυρίζω και βλέπω, είναι ακριβώς η εποχή που μπήκα στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Διαπαιδαγωγήθηκα ταξικά, έμαθα το συμφέρο μου, πέταξα τον κεφαλαιοκρατικό πολιτισμό στα μούτρα της λωποδύτριας μπουρζουαζίας και ρίχτηκα με πίστη, με θέληση, με ηρωισμό στον αγώνα για τις εργαζόμενες μάζες. Έκτοτε δεν έχω στο ενεργητικό μου παρά φυλακίσεις για πάλη επαναστατική. Μιλάν τα γεγονότα, μιλάει αυτή η αλήθεια. Ούτε μιά κηλίδα. Είναι αυτό σε βάρος μου; Είναι αυτό στοιχείο ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα; Τιμή μου μεγάλη είναι και τιμή μεγαλύτερη στο Κομμουνιστικό κόμμα ότι γλίτωσα απ’ τη διαφθορά της συνείδησης, στην οποία με οδηγούσε το ληστρικό αστικό καθεστώς και κόσμησα τον Κλάρα που φερόντανε τροχάδην στον γκρεμό με αγνά επαναστατικά στοιχεία και μόνο με τέτοια […]». Χαρακτηριστικό είναι το ποινικό μητρώο του Βελουχιώτη που αναφέρει: ” Υπ’αριθμόν 21772  της Εγκληματολογικής Υπηρεσίας. Καταδίκαι διά : 1) Κλοπήν, φυλάκισις 2 ετών (Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, απόφαση 24-7-1925). 2) Κλοπήν φυλάκισις 20 ημερών (Πλημμελ. Αθηνών απόφαση 25-9-1929). 3) Παράβασιν Π.Ν. 4229, φυλάκισις 45 ημερών (Πλημμελ. Αθηνών απόφαση 23-11-1929). 4) Αντίστασιν κατά της Αρχής, φυλάκισις 2 μηνών (Πλημμελ. Αθηνών απόφαση 23-5-1930). 5) Παράβασιν Π.Ν. 4229, φυλάκισις 1,5 έτους (Πλημμελ. Αθηνών απόφαση 24-11-1930). 6) Ψευδορκίαν, φυλάκισις 6 μηνών (Πλημμελ. Αθηνών απόφαση 1931). 7) Πλαστογραφίαν, φυλάκισις 4 μηνών (Πλημμελ. Μυτιλήνης, απόφαση 26-6-1934). 8) Πλαστογραφίαν, φυλάκισις 4 μηνών (Πλημμελ. Μυτιλήνης, απόφαση 5-9-1934). 9) Ψευδορκίαν, φυλάκισις 2,5 μηνών (Πλημμελ.Αθηνών, απόφαση 1934). 10) Πλαστογραφίαν, φυλάκισις 3 μηνών (Πλημμελ. Δράμας,απόφαση 3-11-1937). 11) Παράβασιν Π.Ν. 117/36, φυλάκισις 4 ετών (Πλημμελ. Αθηνών απόφαση 3-3-1938)”.
            Κατά την διάρκεια του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου ο Κλάρας, όπως βλέπουμε και από το ποινικό του μητρώο, είχε φυλακιστεί αρκετές φορές και για πολλούς λόγους. Το 1939 ωστόσο δέχτηκε να υπογράψει δήλωση αποκήρυξης του Κομμουνισμού με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Από τότε έγινε μέχρι και πληροφοριοδότης της Ασφάλειας του Μεταξά, “αμάρτημα” που θα τον ακολουθεί μέχρι και τον θανατό του. Λόγω της δήλωσής του αυτής θα στιγματιστεί απο τους συντρόφους του και θα του αποδωθούν χαρακτηρισμοί όπως “δηλωσίας”,”μιζέριας”. Μάλιστα μετά την αποκήρυξη του απο το ΚΚΕ οι χαρακτηρισμοί αυτοί θα εκφράζονται εντονότερα. Ουσιαστικά η ηγεσία του ΚΚΕ ποτέ δεν είδε με καλό μάτι τη δράση του Βελουχιώτη, όμως δεν μπόρεσε να τον εξωστρακίσει απο τη διοίκηση του ΕΛΑΣ γιατί οι αντάρτες του τον λάτρευαν. Από τα πιό επίσημα χείλη της τότε ηγεσίας του κόμματος ειπώθηκε ότι ο Βελουχιώτης με τις πράξεις του χαντάκωνε το κομμά. Συγκεκριμένα ο Νίκος Ζαχαριάδης έγραψε: «Ο Βελουχιώτης (Κλάρας) εκτός από τα άλλα, ήταν και «δηλωσίας». Ο Κλάρας, που είχε στρατιωτικές ικανότητες κατσαπλιαδισμού, ίσως κάτι παραπάνω, σαν κομματική φυσιογνωμία ήταν ένας άνθρωπος που μόνο να χαντακώσει το Κόμμα μπορούσε. Καθόταν κι έτρεφε ψείρες, μεθούσε, έκανε όργια, δούλευε διαλυτικά και χαντάκωνε το κίνημα και τον ΕΛΑΣ. Παρ’ όλο ότι και αυτός σε ορισμένα σημεία μπορεί να είχε δίκιο, στη βάση τάχθηκε ενάντια στο Κόμμα. Ήταν ένας μικροαστός τυχοδιώκτης. Όταν σφίχτηκε λιγάκι στην Κέρκυρα, ούτε ένα μπάτσο δεν έφαγε και λύγισε. Και έπειτα είχε αξιώσεις ηγέτη και καθοδηγητή. Το Κόμμα και όταν σήκωσε δική του παντιέρα. του έδωσε τη δυνατότητα και τον βοήθησε να σκεφτεί και να διορθώσει το στραβοπάτημα του. Δεν το έκανε όμως αυτό το πράγμα και πήγε και έφαγε το κεφάλι του. Ο Τίτο τον έβαλε και έφαγε το κεφάλι του». Αυτή η στάση του Ζαχαριάδη και η αποκήρυξη του Άρη δεν ωφείλετε στις απείθαρχες ενέργειές του, όπως αναφέρεται, αλλά στον φόβο του πρώτου σε ενδεχόμενη απώλεια της ηγεσίας του Κόμματος. Στο επίσημο όργανο του ΚΚΕ, Νέος Κόσμος (9ο τεύχος 1960) γράφτηκε το εξής: “Η κομματική καθοδήγηση τοποθέτησε καπετάνιο του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ το Θανάση Κλάρα, που έκανε δήλωση και αποκήρυξε το ΚΚΕ στη 4η Αυγούστου και ήταν γνωστός για τις αλήτικες εκδηλώσεις του. Δίπλα στον Κλάρα καπετάνιοι των περισσότερων μεραρχιών και ταξιαρχιών τοποθετήθηκαν πρώην δηλωσίες και διαγραμμένοι απο το ΚΚΕ σαν ύποπτοι (Ξυνός, Καραπαναγιώτης). Στρατιωτικά στελέχη συγκεντρώθηκαν στον ΕΛΑΣ ανίκανοι αξιωματικοί του παλιού στρατού και, το χειρότερο, ύποπτοι…Εκατοντάδες τυχοδιώκτες, πλούτισαν σε βάρος του κόμματος. Οι γραμματείς των Οργανώσεων ήταν ανεξέλεγκτοι. Αρκεί ν’αναφέρουμε τις προίκες που παίρνουν τέτοιου είδους στελέχη στη Ρούμελη, το Κιλκίς,τη Βέροια κ.λπ., για να αντιληφθούμε πως χαλάσαμε τότε τους ανθρώπους…”.
           Για τον χαρακτήρα του Βελουχιώτη έχουν ειπωθεί πολλά. Ο Νικηφόρος Κοσσυβάκης στο βιβλίο του “η Τρίτη Αλήθεια” (σελ.386) έγραψε για τον Άρη: ” Έχουν δημοσιευθεί πολλά εις βάρος του Βελουχιώτη για απάνθρωπη συμπεριφορά που άπτονται ακόμη και της ψυχικής του υγείας και ισορροπίας…Ένας ηγέτης επαναστατικού στρατού δεν μπορεί και δεν πρέπει να κατέρχεται στο επίπεδο να χαστουκίζει, να μαστιγώνει και να βασανίζει αιχμαλώτους ομήρους ή να διατάζει την εκτέλεση ανθρώπου για μια…κότα!”. Ο Καπετάν Νικήτας του ΕΛΑΣ, κατά κόσμον Γ. Σπυρόπουλος, σε συνέντευξή του το 1988 στην Αυριανή απεκάλεσε τον Άρη “κοινό δολοφόνο αθώων συναγωνιστών, σκληρό στους αδύνατους και δειλό στους δυνατούς…”. Επιπλέον ο ίδιος ο Άρης Βελουχιώτης σε ομιλία του στη Δεσφίνα Παρνασσίδος την 25-3-1943 είπε: ” Τα φυσικά όρια της Ελλάδας είναι στον Όλυμπο και μπορούμε μια χαρά να ζήσουμε μ’αυτά, χωρίς να κρατούμε υπόδουλους άλλους λαούς”. Για την ψυχική αστάθεια καθώς και για το κομπλεξικό εγωιστικό ανδρικό είναι του Καπετάνιου του ΕΛΑΣ επίσης έχουν λεχθεί αρκετά ακόμη και απο συντρόφους του, ωστόσο η ομολογία του Ακαδημαικού και του τότε Πολιτικού και Νομικού συμβούλου του ΕΛΑΣ και ανθρώπου που γνώρισε προσωπικά τον Άρη, Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου, είναι κατατοπιστική: “Σαν τελικό συμπέρασμα μπορώ να πώ ότι ο Αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ ήταν μιά δυνατή, αλλά διχασμένη προσωπικότητα. Υπέφερε απο ισχυρό πλέγμα μειονεξίας λόγω διαγραφής του απο το ΚΚΕ, εξαιτίας μιάς “δηλώσεως μετανοίας” που είχε κάνει στο παρελθόν. Υπέφερε ακόμη και από άλλα ειδικής φύσεως απωθημένα, δημιουργημένα απο οργανική ανεπάρκεια, για την οποία μου είχε μιλήσει ο ίδιος και η οποία του προκαλούσε αντισταθμιστική ψυχική αντίδραση. Και τότε φαίνεται ότι γινότανε επιθετικός,σκληρός και αδυσώπητος άνθρωπος…”. Στη δίκη του νεαρού μαυροσκούφη του Βελουχιώτη, Ιωάννη Γρηγορόπουλου ή αλλιώς του “Λέοντα” ειπώθηκε απο τον ίδιο οτι ο πρωτοκαπετάνιος του ερυθρού αντάρτικου είχε “ανωμάλους σεξουαλικάς ροπάς” κάτι που δεν αρνήθηκε και ο υπασπιστής του Ν. Δράκος το 1979 στην εφημερίδα “Ελληνικόν Θάρρος”. Από τις πηγές των Βρεταννών η ηπιότερη ίσως είναι αυτή του Ντένις Χάμσον, που στο βιβλίο του We fell among Greeks περιγράφει τον Άρη “σκληρόν,ψυχρόν,χωρίς ανθρώπινα συναισθήματα, καταδικασμένον δι’ομοφυλοφιλία, έξυπνον, ικανόν και καλόν ψυχολόγον.”
             Ο Άρης βγήκε στο βουνό τον Μάϊο του 1942 και αρχικά είχε πατριωτικό μανδύα, όπως προέβλεπε και το καταστατικό του ΕΑΜ. Έτσι σε κάθε πέρασμά του από κάθε χωριό, προκειμένου να πείσει τους κατοίκους να τον ακολουθήσουν, τόνιζε με πύρινα λόγια το πατριωτικό καθήκον που πρέσβευε ο ίδιος και το ΕΑΜ και τελείωνε τον λόγο του με συγκεκριμένο τελετουργικό. Όπως μας λέει ο Χαράλαμπος Φλόκας ( Εθνική Αντίσταση 1942-1945, σελ.86), τον Άρη ακολουθούσε πάντα “ένα μικρό ένοπλο Ελληνικό τμήμα με σάλπιγγα και σημαία μπροστά. Στα περισσότερα χωριά, οι ιερείς ευλογούσαν τη σημαία. Οι κάτοικοι έβλεπαν τους ληστές (τους κλαρίτες) της περιοχής να προσέρχωνται (ειδοποιημένοι φυσικά), να γονατίζουν μπροστά στη σημαία, να ζητούν τη συγχώρεση των κατοίκων και να ορκίζονται, ότι πλέον θα αφιέρωναν τη ζωή τους στον αγώνα ‘για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά’. Η τελετή (δεν έχει σημασία αν κανείς την πεί θέατρο), τελείωνε πάντα με τον εθνικό ύμνο”. Μ’αυτόν τον τρόπο ο Βελουχιώτης έπεισε πολλούς ανυποψίαστους αγνούς Έλληνες να ενταχθούν στον ΕΛΑΣ, η μεταγενέστερη δράση του ωστόσο θα δικαιώσει όσους δεν τον ακολούθησαν. Ένα ακόμη σημαντικό περιστατικό για το ποιόν του Άρη και την κομμουνιστική οπτική του γωνία για το πώς αντιλαμβανόνταν την εθνική αντίσταση, ήταν η πτώση των Βρεταννών στην περιοχή του τον Οκτώμβρη του ’42. Οι Βρεταννοί κομάντος του Έντυ Μάγιερς βρίσκονταν στη Στρώμνη και περίμεναν τον Άρη για να τον ενημερώσουν για την επιχείρηση ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Ο Βελουχιώτης αγνοώντας θεληματικά τη συνάντηση μαζί τους έβρισκε προφάσεις για να μη συναντηθεί με τους “ιμπεριαλιστές” Άγγλους. Κατά τύχη ωστόσο ο Άρης συνάντησε στο δρόμο του τον Τζόν Κούκ με το κλιμάκιό του και όταν ο τελευταίος του ζήτησε να τον οδηγήσει στον Μάγιερς ο Άρης αποκρίθηκε ότι δεν γνώριζε που βρισκόταν. Του ήταν πολύ χρήσιμο να γυρίζει τα χωριά με τη “συνοδεία” των Συμμάχων για να αυξήσει το κύρος του. Τέσσερις βδομάδες κράτησε αυτή η κατάσταση ώσπου η Βρεταννική αποστολή στράφηκε απο μόνη της προς τον Ζέρβα και η επιχείρηση Χάρλινγκ ξεκίνησε. Ο Βελουχιώτης βλέποντας ότι ο Ζέρβας ήταν πρόθυμος να εκτελέσει το πατριωτικό του καθήκον και προκειμένου να μη μείνει ο ΕΛΑΣ και ο ίδιος έξω απο τη μερίδα του λέοντος, παρά τις ρητές διαταγές του ΚΚΕ παρουσιάζεται πρόθυμος να βοηθήσει. Αυτή τη στάση του δεν του τη συγχώρεσε ποτέ το κόμμα, παρά του ότι υπήρξε σωτήρια για τον ΕΛΑΣ. Για τη στάση αυτή του Άρη αλλά και για τα αποτελέσματα της ανατίναξης της γέφυρας έγραψε ο Θέμης Μαρίνος στην Εστία : “Λέγεται ότι με την καταστροφή της γέφυρας του Γοργοποτάμου διεκόπη ο ανεφοδιασμός του Ρόμμελ στη Βόρειο Αφρική, συμβάλλοντας πολύ στην προέλαση των Συμμάχων. Αυτός ήταν ο σκοπός για τον οποίο είχε σχεδιασθεί η επιχείρηση, όμως λόγω αποφυγής συνεργασίας του ΕΛΑΣ με τους Συμμάχους, επί τέσσερις βδομάδες, καθυστέρησε υπέρμετρα η εκτέλεσή της, οπότε ήταν λπέον αργά, διότι ο εχθρός είχε ήδη απωθηθεί πέρα από τη Βεγγάζη και δεν τον εξυπηρετούσε η οδός ανεφοδιασμού μέσω Ελλάδος”.
          Κατά την διάρκεια της εθνικής αντίστασης η δράση του Άρη στρέφεται περισσότερο προς τους μη κομμουνιστές Έλληνες παρά προς τους Γερμανούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τριπλή διάλυση του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων της ΕΚΚΑ και της δολοφονίας του αρχηγού της Δημητρίου Ψαρρού. Γράφει ο Κώστας Μπαρμπής: “…Έκπληκτος ο Μάγιερς πληροφορείται τότε την σύλληψιν του Ψαρρού από τον Βελουχιώτην, ο οποίος εδικαιολόγησε την διάλυσιν του 5/42 Συντάγματος ως οφειλομένην εις διαταγήν της Κ.Ε του ΕΑΜ, η οποία  “απηγόρευε την ύπαρξιν εις Ρούμελην άλλων ανταρτικών ομάδων πλήν του ΕΛΑΣ”. Επίσης το 1943, ο Άρης δεν δίστασε να υπογράψει ανακωχή με τους Γερμανούς και να χτυπήσει τον Ζέρβα με διμέτωπο πόλεμο καθόλη την διάρκεια του Οκτωβρίου- Νοεμβρίου. Η Γενική Έκθεση του ίδιου του Βελουχιώτη είναι κατατοπιστική, ενώ ο ίδιος αρχικά κατηγορεί τον ΕΔΕΣ σαν συνθηκολόγο, αναιρεί τα ψεύδη του αυτά ομολογώντας τις ταυτόχρονες επιθέσεις του με τους Ναζί εναντίον του Ζέρβα. Επιπλέον καλεί τους αντάρτες του ΕΛΑΣ να επιτίθενται μόνο κατά του ΕΔΕΣ και όχι κατά των Γερμανών. Για τη στάση του αυτή ο Χάγκεν Φλάισερ στο συνέδριο της Ουάσιγκτον, παραδέχθηκε τη συνεργασία ΕΛΑΣ – Γερμανών και χρησιμοποίησε τη φράση του Άρη που είχε πεί: “Διαπραγματεύσεις και ανακωχές συχνά έχουν τον χαρακτήρα στρατηγήματος και είναι αναπόσπαστο στοιχείο του πολέμου και μόνο οι φαρμακοποιοί, οι συμβολαιογράφοι και οι γαλατάδες δεν κάνουν ανακωχή, αφού αυτοί ποτέ δεν κάνουν πόλεμο”. Την 1η Σεπτεμβρίου 1944 αρχίζει η επιχείρηση Κιβωτός του Νώε, διαταγμένη απο τους Συμμάχους με στόχο την παρεμπόδιση των Γερμανών απο την Ελλάδα κατά την φυγή τους. Ο Ζέρβας πολεμά νύχτα και μέρα τους Γερμανούς. Την ίδια ώρα ο Άρης βρίσκεται στην Πελοπόνησσο και κατακρεουργεί όσους δεν συμφωνούσαν με το ΚΚΕ και τον ΕΛΑΣ. Δεν έλαβε μέρος στην εμπόλεμη εκδίωξη των Γερμανών παρόλο που στον όρκο του ΕΑΜ υπόσχονταν να το πράξει. Στην δράση του στην Πελοπόνησσο ο Άρης δεν πολέμησε Γερμανούς, αφού αυτοί είχαν υποχωρίσει απο εκεί, αλλά Έλληνες. Η διαταγή του προς τους άνδρες του είναι χαρακτηριστική “προκειμένου περί ταγματασφαλιτών δεν πρέπει να γίνεται λόγος περί αιχμαλώτων”. Το διήμερο 13 και 14 Σεπτεμβρίου 1944 οι κομμουνιστές με πρώτο τον Άρη Βελουχιώτη σφάζουν στην Πηγάδα του Μελιγαλά μόνο, 2500 άτομα μεταξύ των οποίων γυναίκες και νεογέννητα. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα του ότι ο Άρης δεν ενδιαφερόταν να κυνηγήσει τους Γερμανούς είναι το ημερολόγιο της Γερμανικής Ναυτικής διοικήσεως, όπου μεταξύ 25 Αυγούστου και 15 Σεπτεμβρίου 1944 αναφέρει οτι 3.000 Γερμανοί στρατιώτες μεταφέρθηκαν απο την Πάτρα που είχε αναλάβει ο Βελουχιώτης, στην Πρέβεζα όπου ο Ζέρβας δεν σταματούσε να πολεμά τους αποχωρούντες Γερμανούς.
         Κατά την διάρκεια των Δεκεμβριανών ο Άρης στάλθηκε πάλι στην Ήπειρο για να σταματήσει  τον Ζέρβα, που είχε καταντήσει εμμονή της Αριστεράς. Μετα την ήττα του ΕΛΑΣ στην Αθήνα, οι ηγέτες του ΚΚΕ και του ΕΑΜ υπέγραψαν τη συμφωνία της Βάρκιζας τον Φλεβάρη του 1945, που προσέφερε πλήρη αποκατάσταση των ηγετών της αριστεράς, αλλά άφηνε μετέωρους τους οπαδούς της. Ο Άρης απο την πρώτη στιγμή δεν συμφώνησε με τη Βάρκιζα, μετά απο πολλές πιέσεις τελικά την υπέγραψε. Κατόπιν έφυγε για την Αλβανία με σκοπό τη δημιουργία του νέου ΕΛΑΣ που θα συνέχιζε τον αγώνα για κομμουνιστική κυριαρχία. Ένα βράδυ πριν προδοθεί, διανυκτέρευσε στη Μηλιά, όπως μας ενημερώνει ο Ευάγγελος Αβέρωφ- Τοσίτσας ( Φωτιά και τσεκούρι, σελ.152, ΔΟΛ 2009) , και σε ερώτηση ενός χωρικού για τα αίτια της ήττας του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ο Άρης αποκρίθηκε ” Δεν σκοτώσαμε αρκετούς. Ο Άγγλος ενδιαφερόταν για αυτό το σταυροδρόμι που ονομάζεται Ελλάδα, Αν δεν είχαμε αφήσει όρθιο κανέναν από τους φίλους του, δεν θα μπορούσε να ξεμπαρκάρει πουθενά. Οι άλλοι μ΄ελεγαν φονιά: να που μας κατάντησαν. Πόσες ψυχές έχει το χωριό σας; Χίλιους διακόσιους απήντησε ο νέος. Έπρεπε να σκοτώσουμε του εξακόσιους. Το μοσχάρι πεθαίνει όταν το κεφάλι του κολυμπήσει στο αίμα. Οι επαναστάσεις πετυχαίνουν όταν τα ποτάμια κοκκινίσουν απο το αίμα. Και αξίζει τον κόπο να το χύσεις έτσι, όταν η αμοιβή είναι η τελειότητα της ανθρώπινης κοινωνίας.” Τον Ιούνιο του 1945 ο Άρης προδωμένος απο έμπιστο του, εγκλωβίζεται απο δυνάμεις της Εθνοφυλακής και εδεσίτικο τμήμα του οπλαρχηγού Βόϊδαρου, στη Μεσούντα. Άλλοι υποστηρίζουν ότι αυτοκτόνησε και άλλοι ότι τον εκτέλεσαν οι άνδρες του έπειτα απο προδοσία. Το κεφάλι του μαζί με αυτό του Τζαβέλα κρεμάστηκε στην κεντρική πλατεία των Τρικάλων.

Ιστορία του ΚΚΕ: από το ΣΕΚΕ στο ΔΣΕ

          Η ιστορία του Κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα ξεκινά το 1918 με την ίδρυση του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας (ΣΕΚΕ). Το ΣΕΚΕ απέβλεπε στην εξυπηρέτηση των ταξικών συμφερόντων των εργατών. Την ίδια χρονιά ιδρύεται απο τον Λένιν η Κομιντέρν ή Γ’ Κομμουνιστική Διεθνής. Σύμφωνα με το “Πρόγραμμα της Κ.Δ”: “Η Κ. Διεθνής είναι η ένωση των Κομμουνιστικών Κομμάτων των διαφόρων χωρών, το ενιαίο Παγκόσμιο Κομμουνιστικό Κόμμα. Όντας αρχηγός και οργανωτής του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος του προλεταριάτου, φορέας των αρχών και των σκοπών του κομμουνισμού, η Κ.Δ αγωνίζεται για την εγκαθίδρυση της παγκόσμιας δικτατορίας του προλεταριάτου, για τη δημιουργία της Παγκόσμιας Ένωσης των Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών…”. Έτσι τον Απρίλιο του 1920, στο Β’ συνέδριο του ΣΕΚΕ αποφασίζεται η προσχώρηση του κόμματος στην Κ.Δ και μετονομάζεται αρχικά σε Σοσιαλιστικό Εργατικό (Κομμουνιστικό) Κόμμα. Το 1921 η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος αποφασίζει νέα μετονομασία σε Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδος, τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όπως όριζε ο 17ος όρος από τους 21 συνολικά της Κ.Δ. Το 1924 αποφασίζεται οριστικά η ονομασία, που έχει μέχρι και σήμερα, σε ΚΚΕ.
          Σύμφωνα με τον 1ο όρο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, τα Κ.Κ ” πρέπει να συμμορφώνονται πρός το πρόγραμμα και τις αποφάσεις της Γ’ Διεθνούς” (βλ. “Το ΚΚΕ” Τ.Α’ 532). Δηλαδή υπάρχει απόλυτη αποδοχή των αποφάσεων της Κ.Διεθνούς, απο όλα τα Κομμουνιστικά κόμματα, ανεξαρτήτως των συμφερόντων τους. Ο Κορδάτος , ηγετικό στέλεχος της Κ.Ε του ΚΚΕ, με άρθρο του στο Ριζοσπάστη (23-4-1921) γράφει: ” Η Γ’.Δ.,διά να αποφύγη νέα σφάλματα, προδοσίες και παραστρατήματα, εκ μέρους των διαφόρων σοσιαλιστικών κομμάτων, δεν δέχεται την αυτονομίαν, αλλά την απόλυτον υποταγήν αυτών εις την εκτελεστικήν Επιτροπήν αυτής. Εισάγει δηλαδή αυστηρώς συγκεντρωτικόν σύστημα συνθέσεως και οργανώσεως των κομμουνιστικών κομμάτων”. Ο Κορδάτος ουσιαστικά “δικαιολογεί” τον 2ο όρο σύμφωνα με τον οποίο “…Τα μέλη του Κόμματος, τα οποία διαφωνούν εις τας αρχάς και τους όρους της Γ’ Δ. ή αντιτάσσονται εις το πρόγραμμα του κόμματος, αποκλείονται εκ του κόμματος…”. Το καταστατικό του ΚΚΕ αναφέρει ότι σωστός και καλός κομμουνιστής είναι αυτός που “υποτάσσεται στις αποφάσεις του κόμματος και της Κ. Διεθνούς, τηρεί την πιο αυστηρή πειθαρχία, αγωνίζεται ακούραστα για την ιδεολογική και οργανωτική μονολιθικότητα του κόμματος και των κομματικών οργάνων,τηρεί αυστηρότατα τους κανόνες του συνωμοτισμού και της επαναστατικής παρανομίας…”.
          Η απόλυτη αυτή υποταγή του ΚΚΕ στα κελεύσματα της Μόσχας εξηγεί σήμερα, κάθε ενέργεια του απο ιδρύσεώς του. Το 1924 το ΚΚΕ θέτει θέμα αυτονόμησης και αυτοδιάθεσης της Μακεδονίας και της Θράκης. Στον Ριζοσπάστη της 21ης Νοεμβρίου 1924, δημοσιεύεται ένα κείμενο με τίτλο “Αι μειοψηφίαι της Βαλκανικής” που έγραφε: “Το ζήτημα δεν είναι ούτε Ελληνικόν, ούτε Σέρβικον,ούτε Βουλγαρικόν, αλλά Βαλκανικόν…αι εθνότητες πρέπει να αποκτήσουν τελείαν ανεξαρτησίαν και αυτονομίαν”. Την ίδια περίπου εποχή κάνει την εμφάνισή της η περιβόητη Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία που αποκλειστικό σκοπό έχει την δημιουργία Βαλκανικής ομοσπονδίας της Μακεδονίας σοβιετικής οργάνωσης και προστασίας. Το ΚΚΕ σε αγαστή συμπόρευση με την ΒΚΟ και το Κ.Κ Βουλγαρίας συνεχίζει να επιζητά την αυτονομία μέχρι αποχωρισμού της Μακεδονίας και της Θράκης απο την Ελλάδα. Ο Ριζοσπάστης της 13-12-1924 αναφέρει: ” …οι Μακεδόνες αδιακρίτως της Ελληνικής ή Σλαβικής καταγωγής των, έδειξαν τη θέλησή τους να συνενώσουν όλα τα κομμάτια της διαμελισμένης χώρας των και ν’αποκτήσουν ανεξάρτητη κρατική ύπαρξη”.Ο τότε Γενικός Γραμματέας του κόμματος Π. Πουλιόπουλος αρθογραφεί την επομένη 14 Δεκεμβρίου στον Ριζοσπάστη τα εξής: ” Οι Μακεδόνες αδιακρίτως καταγωγής…ποθούνε και αγωνίζονται να ξαναενώσουν τα τρία τμήματα της διαμελισμένης πατρίδας των και ν’αποκτήσουν ενιαία και ανεξάρτητη κρατική ύπαρξη. Το ίδιο συμβαίνει και με το Θρακικό λαό, ο οποίος είναι διαμοιρασμένος απο την Τουρκική, Βουλγαρική και Ελληνική μπουρζουαζία.” Στις 6-1-1925 ο Γιάννης Κορδάτος στον Ελεύθερο Τύπο γράφει: “Μας κατηγορείται ότι αγωνιζόμεθα διά την ανεξαρτησίαν της Μακεδονίας. Δεν το κρύβομεν αυτό. Η Μακεδονία ολόκληρος, Σερβοκρατούμενη, Βουλγαροκρατούμενη και Ελληνοκρατούμενη, είναι απλούστατα Μακεδονία. Μιά ενότης δηλαδή με ίδιαν εθνικήν συνείδησιν…Οι κομμουνισταί της Βαλκανικής δεν υποστηρίζουν αρνητικώς τους αγώνες των μειονοτήτων. Οι κομμουνισταί αγωνίζονται για το γκρέμισμα της αστικής τάξεως…και την εγκαθίδρυσιν της εργατοαγροτικής κυβερνήσεως. Από αυτήν την άποψιν είμεθα “απάτριδες”, αφού εμείς δεν έχομεν πατρίδα…Υπό την έννοια αυτήν δεχόμεθα τον τίτλο του “προδότου”. Η Ολομέλεια της Κ.Ε του ΚΚΕ το 1927 επιμένει “στην ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη.”
          Καθόλη τη διάρκεια του 1920 και του 1930 το ΚΚΕ συνεχίζει μέσα απο πύρινα άρθρα του Ριζοσπάστη αλλά και μέσα απο αποφάσεις των Ολομελειών του να υπερασπίζει με πάθος την απόσχιση ελληνικών εδαφών. Απόρροια αυτού του γεγονότος ήταν ένας αριθμός Ελλήνων κομμουνιστών να αποκηρύξουν το Κομμουνιστικό κόμμα. Κατά την διάρκεια της κατοχής, και συγκεκριμένα τον Γενάρη του 1942, στην 8η ολομέλεια το ΚΚΕ υπόσχεται στους Σλαβομακεδόνες “εθνική και κοινωνική απελευθέρωση μετά τη νίκη” αρκεί βεβαίως να πολεμήσουν στο πλευρό του. Η δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κατά το 1943-1944 καθώς και οι συμφωνίες που υπέγραψε με το ΣΝΟΦ ήταν χαρακτηριστικά του τί θα επακολουθούσε σε περίπτωση επικράτησης των κομμουνιστών. Οι εξαγγελίες και η πολιτική των κομμουνιστών αλλάζουν ανάλογα με τα συμφέροντα της στιγμής. Έτσι όταν η προδοτική κυβέρνηση Λογοθετόπουλου συμφώνησε να διαδεχθούν τους Γερμανούς, οι βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής, στην περιοχή της Μακεδονίας, και να αναλάβουν την διοίκηση των εδαφών αυτών εξαπέλυσε μύδρους κατά της απόφασης αυτής μέσω του Ριζοσπάστη (10-7-1943): “Η αντεθνική κυβέρνηση Λογοθετόπουλου, παραχωρεί την Αν. Μακεδονία και τη Δ.Θράκη στούς Βουλγάρους φασίστες. Είναι η τελευταία, η πιό πρόσφατη πράξη της προδοσίας της…Η αξονόδουλη κυβέρνηση παραχωρεί διαλεχτά κομμάτια της Ελληνικής Πατρίδας στο Βούλγαρο καταχτητή. Και οι κομιτατζήδες του φασίστα Βόρι, με την ενίσχυση της ελληνόφωνης κυβέρνησης, εξοντώνουν τους ελληνικούς πληθυσμούς, κάνουν ομαδικές σφαγές,ληστεύουν,ατιμάζουν. Ζητούν απ’τους Έλληνες, ή να πάρουν βουλγαρική εθνικότητα, ή να φύγουν…τους διώχνουν γυμνούς. Ο φασισμός κατάστησε την Ελλάδα σκλαβοπάζαρο…ζητεί να εκμηδενίσει την Ελληνική φυλή…Καθήκο μας υπέρτατο είναι να ενισχύσουμε τ’αδέρφια μας που κιντυνεύουν. Συνενωμένοι στο ΕΑΜ  θα σώσουμε την Αν. Μακεδονία και Δ.Θράκη γιατί είναι ελληνικές…”.
         Το 1944 εν όψει μαζικής φυγής των Γερμανικών αρχών κατοχής το ΚΚΕ διαμέσου του ΕΛΑΣ αιματοκυλεί την Ελλάδα, ειδικότερα στην Μακεδονία και τη Πελοπόνησσο, με μαζικές σφαγές αμάχων και εμβρύων απο τις “δημοκρατικές” ελασίτικες ορδές του Άρη Βελουχιώτη. Μόνο στον Μελιγαλά σφαγιάστηκαν 2.500 “δωσίλογοι” πολλές εκατοντάδες εκ των οποίων ήταν έμβρυα 3 και 4 μηνών, 5-6 ετών, 10-15 ετών… Εγκλήματα πολέμου άνευ προηγουμένου στον Φενεό, στον Πύργο Ηλείας,στους Γαργαλιάνους, στη μονή Τατάρνας, στη Καλαμάτα, στην Ούλεν,στο Περιστέρι. Και ενώ τον Οκτώβρη του ’44 έφυγαν οι Γερμανοί, ξεκίνησαν οι συζητήσεις μεταξύ εξόριστης Ελληνικής κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου και του ΚΚΕ-ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με στόχο την δημιουργία, απο κοινού, του εθνικού στρατού προς αποφυγή του εμφυλίου πολέμου. Η λύση φάνηκε ότι βρέθηκε στις 27 Νοεμβρίου όταν έγινε αποδεκτή η εισήγηση των υπουργών του ΕΑΜ, διά στόματος Ζεύγου, να διατηρηθούν η Ορεινή Ταξιαρχία, ο Ιερός Λόχος και ένα τμήμα του ΕΔΕΣ και μία μονάδα του ΕΛΑΣ ίση σε αριθμό και δύναμη με τα τρία αυτά σώματα. Όλα είχαν αποφασιστεί χάριν της εθνικής ενότητας και ήταν έτοιμο το υπουργικό συμβούλιο να υπογράψει τη συμφωνία όταν στις 28 Νοεμβρίου,δηλ. μία ημέρα μετά, ο Ζεύγος θέτει νέους όρους και ζητά τον ταυτόχρονο αφοπλισμό όλων των ενόπλων σωνάτων. Οι όροι αυτοί δεν έγιναν δεκτοί απο την κυβέρνηση και το ΚΚΕ εντελώς συνειδητά στράφηκε στη λύση της ένοπλης εξέγερσης του Δεκεμβρίου 1944. Ο πρώην βουλευτής της Αριστεράς Π. Παρασκευόπουλος γράφει:” Η ηγεσία του ΚΚΕ γνωρίζει πιά ότι οι νέοι όροι που έθεσε ο Γιάννης Ζεύγος στον Γεώργιο Παπανδρέου σήμαιναν και αναπόφευκτη ένοπλη σύγκρουση. Ουσιαστικά η κομμουνιστική ηγεσία στις 28 Νοεμβρίου απεφάσισε να μην αποφύγει πλέον την σύγκρουση με τις κυβερνητικές και βρεταννικές ένοπλες δυνάμεις”. Ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ Γιάννης Ιωαννίδης στις “Αναμνήσεις” του γράφει: ” Το πρόβλημα είναι ότι εμείς πήραμε απόφαση στις 17 του Νοέμβρη, στις 16 ή 18, δεν ξέρω πότε ήταν. Εκεί στο νοσοκομείο όπου βρισκόμουν εγώ, ήρθαν όλα τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου και εκεί πήραμε απόφαση ότι εμείς θα χτυπηθούμε με τους Εγγλέζους. Τα άλλα είναι … Υπάρχει αυτή η απόφαση. Εκεί ήταν ο Παρτσαλίδης, ο Ρούσσος, ο Φάνης…Αυτοί θυμούνται την συνεδρίαση εκείνη. Εγώ ιδιαιτέρα την θυμάμαι καί από τό ότι ήρθε ιδιαιτέρως εκεί ο Ποπώφ ύστερα απο μία ή δύο μέρες και του είπα…Με ρώτησε πως πάμε κ.λπ. και του λέω: ” Δεν γίνεται με τους Εγγλέζους θα χτυπηθούμε”. Τό ότι αυτό είπα στον Ποπώφ υπάρχει μάρτυρας και ένας Έλληνας που έκανε τον μεταφραστή…” και συνεχίζει : ” Μέχρι τότε έμενα με την εντύπωση ότι όλο αυτό το πράγμα έγινε με το χτύπημα που μας έδωσαν αυτοί στις 3 του Δεκέμβρη. Όταν έμαθα ότι η Κ.Ε του ΕΛΑΣ έγινε απο την 1η του Δεκέμβρη, αυτό σημαίνει ότι και μείς προμελετημένα πηγαίναμε να δώσουμε αφορμή για να αρχίσει ο πόλεμος. Δεν έχει άλλο…”. Στο ερώτημα ποιός αποφάσισε τα Δεκεμβριανά, εφόσον το Πολιτικό γραφείο του ΚΚΕ δεν ήξερε οτι πήγαινε για πόλεμο, όλοι οι τότε ηγέτες του ΚΚΕ συμφωνούν στην απάντηση “οι Σοβιετικοί”. Ο Ποπώφ, που αναφέρει, ήταν μέλος της Σοβιετικής Στρατιωτικής Αποστολής που όλως τυχαίως είχε έρθει εκείνη την περίοδο στην Αθήνα. Η “αόρατος αρχή” που κυβερνούσε το ΚΚΕ ήταν η Μόσχα. Ο Βασίλης Μπαρτζιώτας,ηγετικό στέλεχος του κόμματος, στο βιβλίο του ” Η πολιτική στελεχών του ΚΚΕ” γράφει: “Στη Κ.Ο.Α. μπήκε απο τις αρχές Αυγούστου 1944 πραχτικά το ζήτημα της εξουσίας και δώσαμε γνώμη όλα τα στελέχη του Κόμματος στον ΕΛΑΣ. Η επιτροπή πόλης της Κ.Ο.Α απεφάσισε, στις αρχές Σεπτέβρη 1944, την ένοπλη εξέγερση”. Άλλη μιά ομολογία-απόδειξη απο στέλεχος του ΚΚΕ για το ότι ο Δεκέμβρης είχε προαποφασισθεί.
        Μετά την οριστική ήττα των κομμουνιστών στη μάχη της Αθήνας, η εθνική κυβέρνηση ήρθε σε επαφή με την ηγεσία του ΚΚΕ ώστε να αποφασιστεί ένας συμβιβασμός, προκειμένου η χώρα να μην οδηγηθεί σε εμφύλιο και διαλυθεί περαιτέρω οικονομικά και όχι μόνο. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας στο “Φωτιά και τσεκούρι” γράφει: ” Με τη συμφωνία της Βάρκιζας το ΚΚΕ αποκτούσε καθεστώς νομίμου πολιτικού κόμματος, με τις εφημερίδες του να κυκλοφορούν ελεύθερα, με τα μέλη του δεκτά στις Ένοπλες Δυνάμεις και στις Υπηρεσίες Ασφαλείας και με την Κυβέρνηση υποχρεωμένη να εξασφαλίζη “τας ατομικάς ελευθερίας”…Ποτέ,ίσως, στην Ιστορία ένας ηττημένος, που είχε τελείως συντριβεί, δεν αποκτούσε τόσο γρήγορα, και παρά το κύμα μίσους και βίας, μιά αποκατάσταση τόσο πλήρη”. Η συμφωνία της Βάρκιζας οριστικοποιήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1945 και κατοχύρωνε  τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, την άρση του στρατιωτικού νόμου, την αμνήστευση πολιτικών αδικημάτων, την συγκρότηση εθνικού στρατού, την αποστρατεία του ΕΛΑΣ και της Εθνικής Πολιτοφυλακής, την εκκαθάριση του Μητρώου υπαλλήλων και σωμάτων ασφαλείας, τη διεξαγωγή εκλογών και το δημοψήφισμα για το πολιτειακό. Στις 15 του μηνός ο Ριζοσπάστης φιλοξενεί δήλωση του Γεωργίου Σιάντου, Γ.Γ του ΚΚΕ, όπου αναφέρει: ” Τα βρεταννικά στρατεύματα βρίσκονται στην Ελλάδα για στρατιωτικούς λόγους. Τη σύγκρουση των Άγγλων και των δυνάμεων του ΕΛΑΣ τη θεωρούμε ως ατυχή σύγκρουση που πέρασε και θα ξεχαστεί. Μα άν οι σύμμαχοί απεφάσισαν να διατηρήσουν έδω αγγλικό στρατό, εμείς λέμε ότι αυτό είναι το συμφέρον καί της Ελλάδας”. Παρά την ήττα του Δεκέμβρη ο ΕΛΑΣ διατηρούσε όλες τις δυνάμεις του αξιόμαχες. Γιατί λοιπόν οι ηγέτες του υπέγραψαν στη Βάρκιζα; Ο Γιάννης Ιωαννίδης γράφει: ” Έτσι και έγινε και με τη Βάρκιζα. Είχαμε (συμβουλές). Ρωτήσαμε και έξω…Το τηλεγράφημα του Παππού ( ψευδώνυμο του κομμουνιστή ηγέτη του ΚΚ Βουλγαρίας Δημητρώφ) ήταν καθαρό. Και οι γνώμες αλλωνών ήταν καθαρές. Ότι η διεθνής κατάσταση δεν είναι υπέρ της δικής μας υπόθεσης. Άρα φροντίστε να βρείτε πολιτικά μέσα για να σταματήσει ο πόλεμος εκεί πέρα. Ο Δημητρώφ ήτανε γραμματές της ΚΔ. Δεν τον έπαιρνες σαν  γραμματέα μόνο του Βουλγαρικού Κόμματος αλλά σαν μία διεθνή φυσιογνωμία και αρχηγό του διεθνούς κινήματος. Και η γνώμη του ήταν γνώμη, δεν ήταν πράσινα άλογα δηλαδή. Και όταν αυτός σου λέει αυτό το πράγμα και όταν και σύ ο ίδιος βλέπεις ότι τα πράγματα είναι σκούρα για σένα και δεν προκύπτει να βγεί τίποτα…”. Ο Νίκος Ζαχαριάδης για τη συμφωνία της Βάρκιζας είπε: ” Στην ουσία η Βάρκιζα υπήρξε μόνο μιά ανάπαυλα. Το ΚΚΕ υπογράφοντας τη Συμφωνία έκανε αναμφίβολα περισσότερες υποχωρήσεις από ότι έπρεπε για να κερδίσει χρόνο” και στη Ολομέλεια του κόμματος τον Οκτώβρη του 1949 είπε: ” Ύστερα απο την στρατιωτική ήττα, το Δεκέμβρη του 1944, η Συμφωνία της Βάρκιζας στάθηκε ένας απαραίτητος ελιγμός για την ανασύνταξη των λαικών δημοκρατικών δυνάμεων”.
           Παρά την υπογραφή της συμφωνίας το ΚΚΕ ,όπως αποδείχθηκε την περίοδο 1946-1949, δεν παρέδωσε όλο τον οπλισμό του ΕΛΑΣ όπως προβλεπόταν, αλλά έκρυψε μεγάλο μέρος αυτού. Επιπλέον 20.000 και πλέον Ελασίτες έφυγαν στην Αλβανία και τη Βουλγαρία για να λάβουν στρατιωτική εκπαίδευση απο τους Βαλκάνιους συντρόφους, εν όψει τρίτου γύρου. Από την άλλη μεριά υπήρξαν διώξεις αριστερών πολιτών, ιδιαίτερα στην ύπαιθρο, από συγγενείς θυμάτων δολοφονικών επιθέσεων μονάδων του ΕΛΑΣ  που στόχευαν σε εκδίκηση. Αυτές οι επιθέσεις αποτέλεσαν την “αφορμή” για την ηγεσία του ΚΚΕ ώστε να οδηγηθεί η χώρα στον “εμφύλιο”. Η πραγματική αφορμή όμως ήταν η επιθυμία του Στάλιν. Αυτό ομολόγησε ο Ζαχαρίαδης το 1956. Ο Λ. Μαυροειδής – κορυφαίο στέλεχος του ΚΚΕ- είπε: ” …ο Στάλιν την εποχή εκείνη ξεκουραζόταν σε εξοχική έπαυλη, στον Καύκασο. Εκεί δέχτηκε τον Ζαχαριάδη, πού, στην περίοδο 1956-57, επαναλάμβανε στερεότυπα τη φράση: ” Η απόφαση γιά τον εμφύλιο πόλεμο πάρθηκε στην ντάτσα του Στάλιν, στη λίμνη Ρίτσα”. Εξάλλου τον Δεκέμβρη του 1945 στο χωριό Πέτριτς της Βουλγαρίας συναντήθηκαν η ηγεσία του ΚΚΕ με εκπροσώπους του Γιουγκοσλαβικού, του Αλβανικού και του Βουλγαρικού στρατού και αποφάσισαν τη δημιουργία του Δημοκρατικού Στατού Ελλάδος (ΔΣΕ). Ο Νίκος Ζαχαριάδης για το ποιά ήταν η αφορμή του εμφυλίου αναφέρει: “ Η απόφαση για την επανάληψη του ενόπλου αγώνα πάρθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1946, επέτειο της Συμφωνίας της Βάρκιζας, με ρητή επίσημη βεβαίωση του Τίτο ότι θα μας δώσει ουσιαστική συμπαράσταση. Αυτό αποτέλεσε σημαίνοντα παράγοντα για την απόφαση. Χωρίς την υπόσχεση αυτή δεν θα καταφεύγαμε στον ένοπλο αγώνα. Ο Τίτο και η κλίκα του μας υποσχέθηκαν την πιό πλατιά βοήθεια. Αυτό έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην απόφασή μας να προχωρήσουμε στην οργάνωση της ένοπλης πάλης”. Την ίδια χρονία, στις 20 Φεβρουαρίου, το επίσημο δημοσιογραφικό όργανο του ΝΟΦ ( τέως ΣΝΟΦ) Μπίλτεν ή Δελτίο γράφει: “Πάνω από 6.000 ήταν οι εθελοντές Μακεδόνες στον ΕΛΑΣ και στις Μακεδονικές μονάδες και πάνω από 20.000 στον εφεδρικό ΕΛΑΣ. Και τώρα καταλαβαίνουμε βαθιά και μας ενθουσιάζει ο αγώνας του ελληνικού λαού. Τον θεωρούμε και δικό μας αγώνα. Μέσα από τη μεταδεκεμβριανή σύγχυση γεννιέται το ΝΟΦ, οργάνωση των Μακεδόνων και συνέχεια του ΣΝΟΦ. Στο Αμπνόι οι αντιμέτωποι όλων των εθνών της Γιουγκοσλαβίας ομόφωνα βάζουν τα θεμέλια για την οργάνωση της ελεύθερης Μακεδονικής Ομόσπονδης Λαικής Δημοκρατίας. Στην κοινή μας νίκη βρίσκεται η λευτεριά του εργαζόμενου ελληνικού λαού, όπως και τα εθνικά δίκαια Μακεδόνων, Αλβανών και Βλάχων…”. Οι σύμμαχοι του ΚΚΕ, του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και πλέον του ΔΣΕ, κατά δήλωση τους, αγωνίζονται μέσα στον Ελληνικό “εμφύλιο” για νίκη του ΚΚΕ και ταυτόχρονη αρπαγή ελληνικών εδαφών. Η επιστολή του Μάρκου Βαφειάδη στον Ζαχαριάδη, το 1948, είναι αποκαλυπτική. Μέρος της οποίας παρουσίασα στο άρθρο “Το Μακεδονικό ζήτημα κατά τα έτη 1878-1949”.
          Το 1947 το διεθνές κομμουνιστικό σύστημα, με αιχμή του δόρατος το ΚΚ Γιουγκοσλαβίας του Τίτο αναλαμβάνει ,ύστερα απο υπόδειξη του ΚΚΣΕ, την καθοδήγηση των Ελλήνων κομμουνιστών. Ήδη απο τον Απρίλιο του ’47 το ΚΚΕ επεξεργάζεται το πασίγνωστο σχέδιο “Λίμνες” που στόχευε στην κατάληψη της Θεσσαλονίκης ή της Φλώρινας ώστε οι αντάρτες του ΔΣΕ να δημιουργήσουν το δικό τους κράτος, με στόχο την αναγνώριση των συντρόφων τους σαν ανεξάρτητο κράτος. Κάτι τέτοιο θα εξασφάλιζε για το ΚΚΕ την εγγύηση και την παροχή βοήθειας απο τους Σοβιετικούς και τα όργανά τους,με τον πλέον επίσημο τρόπο. Το σχέδιο βγήκε στο φώς ης δημοσιότητας τον Σεπτέμβρη του ’47 και ματαιώθηκε οριστικά. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους απεφασίσθει στο Μπλέντ η ανάθεση της διοίκησης του ΔΣΕ στο Γιουγκοσλαβικό Επιτελείο Στρατού και παράλληλα ,για μία ακόμη φορά, αποφασίσθηκε η παραχώριση της Μακεδονίας στα χέρια του Τίτο. Τον Δεκέβρη το ΚΚΕ φτιάχνει τη δική του κυβέρνηση, την Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον Μάρκο Βαφειάδη και προεξέχοντες υπουργούς τους Πέτρο Κόκκαλη, Πασκάλ Μητρόφσκι,Μιλτιάδη Πορφυρογένη,Πέτρο Ρούσσο,Βασίλη Μπαρτζιώτα,Δημήτρη Βλαντά και τον Λεωνίδα Στρίγγο. Η Π.Δ.Κ τελικώς δεν κατάφερε να αναγνωριστεί απο τους Ανατολικοευρωπαίους συντρόφους και η δράση της δεν απέκτησε ποτέ την ουσία που θα επιθυμούσε το ΚΚΕ.
        Το 1948 το ΚΚΕ με τον ΔΣΕ και το ΚΚ Γιουγκοσλαβίας αποφασίζουν την “μεταφορά” 28.000 παιδιών στην Αλβανία, στη Τσεχοσλοβακία και σ’άλλες χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Το παιδομάζωμα όπως έγινε ευρέως γνωστό, αποτέλεσε για το ΚΚΕ την πιο φθηνή λύση προκειμένου να αναγκασθούν οι γονείς των απαχθέντων παιδιών να πολεμήσουν στο ΔΣΕ. Απόδειξη της αρνητικής στάσης του ελληνικού λαού απέναντι στον αγώνα του ΔΣΕ. Ο τότε γενικός επιθεωρητής του παιδομαζώματος αναφέρει: “Εις το ΚΚΕ ανήκει η ευθύνη, το αιώνιον στίγμα, η βαρυτέρα προδοσία, το ιδιαίτερον βάρος της ενοχής δια το έγκλημα, δίοτι τούτο εξετέλεσε με πρωτοφανή ευσυνειδησίαν δούλου την απόφασιν ταύτην των Σλάβων”. Την 8-3-1948 ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδων αναφέρει:”…το διαπραττόμενον εις βάρος του ελληνικού έθνους φρικιαστικόν έγκλημα ως γενοκτονίαν, αποβλέπουσαν εις την εξόντωσιν της ελληνικής εθνικότητας.”Χαρακτηριστικά ωστόσο είναι τα Αναγνωστικά που έδινε το ΚΚΕ στα παιδιά που απήγαγε. Συγκεκριμένα στο Αετόπουλο και στο Αναγνωστικό Ζ’ τάξης ο Παύλος Μελάς χαρακτηρίζεται σαν “κομιτατζής που προσπάθησε να εξελληνίσει τους Σλαύους και τους Βουλγάρους” επίσης στο ίδιο αναγνωστικό για τον πόλεμο της Μικράς Ασίας τονίζεται:“ήταν άδικος, γιατί με τα αίμα των παιδιών του ελληνικού λαού οι ιμπεριαλιστές ήθελαν να πνίξουν το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα του τούρκικου λαού”! Η συμπάθεια του ΚΚΕ στο κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ φαίνεται και τον Μάρτιο του ’48 όταν και διοργανώθηκε “Συνέδριο της Τουρκικής μειονότητας της Θράκης” στο οποίο παραβρέθηκε ο Υπουργός της ΠΔΚ Πέτρος Κόκκαλης. Το ΚΚΕ σε συνεργασία με την Δημοκρατική Ένωση Τούρκων Ελλάδας (Μιλίκ Ντιμοκράτ Μπιρλίκ) εξέδωσε τις εφημερίδες Γενί Ισίκ και Σαβάς, οι οποίες έδιναν έμφαση στον Κεμαλισμό, “προφανώς ως πιό φιλική προς το ΚΚΕ ιδεολογική τάση” όπως αναφέρει ο Νίκος Μαραντζίδης.
         Την 30 Αυγούστου 1949 τέλος, ο Ελληνικός στρατός κατατροπώνει τις εναπομείναντες δυνάμεις του ΔΣΕ και ο εμφύλιος λήγει οριστικά. Εχουν προηγηθεί οι αποφάσεις της πέμπτης ολομέλειας του ΚΚΕ (Ιανουάριος 1949) που θέτουν άλλη μία φορά θέμα παραχώρισης της Μακεδονίας. Στις 9-10-1949 η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ διακηρύσσει: “Το Κόμμα αποφάσισε να σταματήσει σήμερα τον ένοπλο αγώνα, αφήνοντας μόνο μικρά τμήματα ως μέσο πίεσης. Το λαικό επαναστατικό κίνημα υποχρεώθηκε σε μία προσωρινή υποχώρηση. Ας θριαμβολογεί και ας πανηγυρίζει ο ξενόδουλος φασισμός. Ο ΔΣΕ, που έγινε βραχνάς για τους εχθρούς της Ελλάδας, θα ανταποκριθεί στην ιστορική του αποστολή, του νεκροθάφτη του μοναρχοφασισμού…”.

Το Μακεδονικό ζήτημα κατα τα έτη 1878 – 1949

     Με αφορμή τους εορτασμούς για τα 100 χρόνια απο την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης αλλά και τη δράση περίεργων “πολιτιστικών” σωματείων με έδρα τη Φλώρινα, καλό θα ήταν να εξετάσουμε το Μακεδονικό ζήτημα στη βάση του και όχι σαν αποτέλεσμα εξωτερικής πολιτικής συγκεκριμένης κυβέρνησης στις αρχές της δεκαετίας του 1990.Ουσιαστικά ζήτημα στο χώρο της ευρύτερης Μακεδονίας τίθεται με τη λήξη του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1877-1878). Στις 3 Μαρτίου 1878 υπογράφεται μεταξύ Ρωσίας και Οθωμανικής αυτοκρατορίας η περίφημη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, στη Κωνσταντινούπολη. Απο τους ιστορικούς και τις εφημερίδες της εποχής, το αποτέλεσμα της συνθήκης χαρακτηρίστηκε σαν “ηγεμονία του Πανσλαβισμού” τόσο στο χώρο της Μακεδονίας όσο και στη άμεση πρόσβαση στο Αιγαίο για τους Ρώσους και τους Βούλγαρους. Η συνθήκη μεταξυ άλλων όριζε τα εδάφη απο τη δυτική Μακεδονία (Καστοριά) μέχρι την ανατολική Μακεδονία ( μέχρι και την περιοχή της Καβάλας) υπό βουλγαρική κατοχή και έλεγχο. Ηθικός αυτουργός και όχι μόνο, θεωρείται ο Ρώσος διπλωμάτης και μετέπειτα υπουργός του Τσάρου Νικολάι Ιγνάντιεφ. Οι δικές του ενέργειες παρέδιδαν την μακραίωνη ελληνική Μακεδονία απο τα χέρια των οθωμανών στη κατοχή των Βουλγάρων. Δίκαια ονομάστηκε “νεκροθάφτης του Ελληνισμού”. Όλα αυτά βέβαια άλλαξαν λίγους μήνες μετά με την υπογραφή της συνθήκης του Βερολίνου τον Ιούλιο του 1878 όπου αναγνωριζόταν η ανεξαρτησία μιας μικρής αυτόνομης Βουλγαρίας. Με λίγα λόγια το όνειρο των Σλάβων για έξοδο στο Αιγαίο κονιορτοποιήθηκε μετα απο συνεχόμενες αντιδράσεις των μεγάλων δυνάμεων κ η αξία της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου ήταν για τους Βούλγαρους ότι για τους Έλληνες η συνθήκη των Σεβρών, τιποτε περισσότερο δηλαδή απο ευσεβείς πόθους της κάθε πλευράς.
      Με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση στα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας γίνοταν όλο και πιο έκρυθμη,οι χριστιανικοί πληθυσμοί στη Μακεδονία ήθελαν να προλάβουν καταστάσεις και να οικειοποιηθούν τα εδάφη της χώρας του Αλέξανδρου μπροστά στην επικείμενη κατάρρευση των οθωμανών. Μέσα σ’αυτό το κλίμα έγινε και η εξέγερση στο Ιλιντεν το καλοκαίρι του 1903. Έλληνες κ Βούλγαροι ξεσηκώθηκαν κατα του δυνάστη τους γρήγορα όμως συγκρούστηκαν και οι ίδιοι καθότι οι Βούλγαροι επεδίωκαν την προσάρτηση τόσο των εδαφών όσο και των σλαβόφωνων Ελλήνων που όμως πολεμούσαν για μια ελληνική Μακεδονία. Η εξέγερση στο Ίλιντεν αποτέλεσε το προοίμιο του Μακεδονικού Αγώνα (1904 – 1908). Οι Βούλγαροι κομιτατζήδες κ η Εξαρχία απέτυχαν εξαιτίας του μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη, του Παύλου Μελά, του καπετάν Κώττα και πολλών άλλων μακεδονομάχων. Η συνέχεια δόθηκε στους Βαλκανικούς πολέμους (1912 – 1913) με την οριστική ήττα των Βουλγάρων. Παρ’όλα αυτά η πολύπαθη Μακεδονία δεν λέει να ησυχάσει. Το 1915 ιδρύεται η Βαλκανική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία και το 1919 προσχωρεί στη Κομιντέρν ή αλλιώς στη Γ’ Κομμουνιστική Διεθνή του Λένιν. Την ίδια χρονιά ιδρύεται στην Ελλάδα το ΣΕΚΕ(Σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα Ελλάδος) που το 1924 μετονομάζεται σε ΚΚΕ. Σκοπός της ΒΣΟ ήταν η αυτοδιάθεση των λαών στο χώρο της Βαλκανικής. Γράφει ο Ριζοσπάστης ( φύλλο 25-01-1925) ” Ο Λένιν εκήρυξε και στη πράξη εφήρμοσε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των καταπιεζόμενων εθνοτήτων μέχρις αποχωρισμού απο το κράτος όπου είναι προσαρτημένες.Γι’αυτό όλα τα αστικά κόμματα δεν θέλουν να ακούσουν το όνομα του Λένιν στην Ελλάδα,που,διά μέσον του κόμματός μας, ζητεί να πάψη το ανθρωποπάζαρο των πληθυσμών Μακεδονίας και Θράκης και καλεί τους λαούς των ν’αγωνισθούν για ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη και για τη ΒΚΟ”. Βλέπουμε πως μετά τους Βούλγαρους θέμα δημιουργούν και οι ελληνες κομμουνιστές δυστυχώς κατα της ίδιας της πατρίδας τους. Στην πραγματικότητα τόσο στη δεκαετία του 1920 όσο και του 1930 το ΚΚΕ μέσα απο αποφάσεις των ολομελειών του αλλά και από πύρινα άρθρα του Ριζοσπάστη υπερασπίζεται με πάθος την απόσχιση ελληνικών εδαφών. Οι διεθνείς στατιστικές ωστόσο μετρούν τον πληθυσμό της Μακεδονίας πρό του 1912 σε 513.000 Έλληνες (42.6%) και 119.000 Βουλγαρίζοντες (9.9%) ενώ οι υπόλοιποι ήταν μουσουλμάνοι και εβραίοι. Στις στατιστικές μετα το 1923 οι Έλληνες κατέχουν το 88,1% (ήτοι 1.341.000) και οι Βουλγαρίζοντες μόνο το 5,1% δηλαδή περίπου 77.000 επι του συνολικού πληθυσμού.
       Η κατάσταση θα οξυνθεί ακόμα περισσότερο τον καιρό της κατοχής. Οι Γερμανοί παραχώρησαν στους Βούλγαρους συμμάχους τους την ανατολική Μακεδονία και Θράκη συμβάλλοντας ετσι στην βίαιη προσπάθεια αφελληνισμού της Μακεδονίας. Η τριπλή κατοχή όχι μόνο εξάρθρωσε την οικονομία της χώρας αλλά προσπάθησε τον διαμελισμό εδαφών της προς ικανοποίηση τον συμμάχων του άξονα. Αξίζει να σημειωθεί οτι οι Βούλγαροι με το που εγκαταστάθηκαν στη περιοχή αυτή εξεδίωξαν τις ελληνικές αρχές και στη θλέση τους διόρισαν Βούλγαρους τόσο στη δημόσια διοίκηση όσο και στη θρησκευτική. Απαγόρευσαν τη χρήση της ελληνικής γλώσσας και αντικατέστησαν ακομη και τα ονόματα στους τάφους με βουλγαρικά.Πάντα με τη σύμφωνη γνώμη των ναζί του Χίτλερ που ” είχε ερθει σαν φίλος”. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν τα γεγονότα της Δράμας (Σεπτέμβριος 1941). Βούλγαροι κατάσκοποι σε συνεργασία με Έλληνες κομμουνιστές του Μακεδονικού γραφείου του ΚΚΕ, που επί Μεταξά δεν είχε συντριβεί, ξεσήκωσαν τον ντόπιο πληθυσμό κατά των βουλγαρικών αρχών πιστεύοντας οτι θα τους επιβληθούν..αποτέλεσμα ήταν ο νομός Δράμας να ξεκληριστεί και να μετατραπεί σε απέραντο σφαγείο με τους νεκρούς να υπερβαίνουν τους 7.000. Οι προσπάθειες των Βουλγάρων δεν θα σταματήσουν και θα βρουν το 1943 εναν ανέλπιστο ίσως σύμμαχο, το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
      Κατά τη διάρκεια της εθνικής αντίστασης στο πλευρό του ΕΛΑΣ συντάχθηκαν αρκετές μεινότητες που στόχο είχαν να απαγκιστρωθούν απο τον εθνικό κορμό. Το ΣΝΟΦ (Σλαβομακεντόνσκα Νατσιονάλεν Όσβομπαντίτισλεν Φρόντ-Σλαβομακεδονικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) ήταν ουσιαστικά το ΕΑΜ των σλαβομακεδόνων και πολέμησε στα εδάφη της ελληνικής Μακεδονίας κατα άλλων Ελλήνων με σκοπό τη δημιουργία αυτόνομης λαικής δημοκρατίας της Μακεδονίας. Μετά το 1945 μετονομάστηκε σε ΝΟΦ έχοντας όμως τους ίδιους σκοπούς αλλά και τους ίδιους συμμάχους( Τίτο,ΚΚΕ). Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα δεν θα μπορούσε να υπάρχει πέρα απο το περίφημο σύμφωνο στις Καρυδιές Εδέσσης μεταξύ του απόλυτου ηγέτη του ΚΚΕ αλλά και του ΕΛΑΣ Ανδρέα Τζήμα και του Βούλγαρου λοχαγού Άντον Κάλτσεφ,γνωστού για τις βιαιότητες εναντίον του ελληνικού πληθυσμού,που υπεγράφει την 22α Ιανουαρίου 1944 και μεταξυ άλλων όριζε:<>. Μετά το 1945 η εξωτερική πολιτική του Τίτο γίνεται όλο και πιο επιθετική με τη σύμφωνη γνώμη του Στάλιν. Τον Οκτώβριο του 1945 στο Πανσλαβικό συνέδριο της Πράγας αποφασίστηκε “το ζήτημα της απελευθερώσεως των σλάβων της Μακεδονίας του Αιγαίου”. Ένα μήνα μετά ο Τέμπο προειδοποιεί..“είτε το θέλουν οι Έλληνες,είτε όχι, η Μακεδονία θα γίνει αυτόνομο κράτος και θα υπαχθεί εις το Γιουγκοσλαβικόν Ομοσπονδιακόν κράτος. Εάν οι Έλληνες δεν το θελήσουν αυτο ειρηνικώς, θα το πετυχουμε δια τον όπλων”. Μετα απο ολα αυτά, τα γεγονότα θα ειναι καταιγιστικά, στο Πετρίτσι τον Δεκέμβρη του 1945 αποφασίζεται η ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος μεταξύ του Μαρκου Βαφειάδη και εκπροσώπων των Γενικών επιτελείων της Βουλγαρίας και της Γιουγκοσλαβίας. Σύμφωνα με επιστολή του Μάρκου προς τον Ζαχαριάδη αποφασίσθηκε ο πλήρης εφοδιασμός κατα τα έτη 1946-1949 σε οπλισμό,τρόφιμα,ιατροφαρμακευτικό υλικό απο τη μεριά των βαλκάνιων συντρόφων με διακυβευμα την ελληνική Μακεδονία. Χαρακτηριστικα ο Μάρκος γράφει..“Κατόπιν διαταγής του συντρόφου Στάλιν πρός τους βορείους γείτονάς μας,ο εφοδιασμός μας με όπλα και πυρομαχικά ήρχισε να καταφθάνει, δια να δυνηθώμεν να βαδίσωμεν πρός τας Αθήνας..Το αντίτιμον της επιτεύξεως των άνω ήτο η υπέρ των γειτόνων μας νέα διευθέτησις των συνόρων μας..”
       Τον Αύγουστο του 1947 στο Μπλέντ αποφασίσθηκε το στρατηγείο του ΔΣΕ να  υπαχθει εξ’ολοκλήρου κατω απο τον έλεγχο αξιωματικών του Γιουγκοσλαβικού Στρατού. Παράλληλα αποφασισθηκε για άλλη μία φορα η ίδρυση ανεξάρτητου Μακεδονικού κρατους κατω απο την κηδεμονία του Τίτο. Ο ίδιος ο Τίτο ανέφερε.. ” Καταλήξαμε στη Συμφωνία του Μπλέντ,για να εξοφλήσουμε καθε σχέση με το παρελθόν και να λύσουμε το Μακεδονικό ζήτημα με τρόπο ορθόδοξα μαρξιστικό. Διακηρύξαμε οτι οι λαοί της Μακεδονίας του Βαρδάρη, του Πιρίν και του Αιγαίου έπρεπε να αποκτήσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης τους”. Ακολούθησε τον Σεπτέμβρη του ’47 το προδοτικό σχέδιο “Λίμνες” του ΚΚΕ αλλά ο κρατικός μηχανισμός ενήργησε έγκυρα και ο υπουργός Δημοσίας Ασφαλείας Ναπολέων Ζέρβας αποκάλυψε τα σχέδια των Κομμουνιστών.
       Τέλος το 1949 στην 5η Ολομέλεια της Κ.Ε του ΚΚΕ ο γενικός γραμματέας του κόμματος Νίκος Ζαχαριάδης ομολόγησε..“Στη Βόρειο Ελλάδα ο Μακεδονικός λαός τα ‘δωσε όλα για έναν αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας, που προκαλούν το θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία οτι σαν αποτέλεσμα της νίκης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος και της Λαικής Επανάστασης ο Μακεδονικός λαός θα βρεί την πλήρη εθνική του αποκατάσταση, έτσι όπως τη θέλει ο ίδιος,προσφέροντας σήμερα το αίμα του για να την αποκτήσει..”