Στρατάρχης Φρανσίσκο Φράνκο υ Βαχαμόντε ~ Ο θριαμβευτής του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου

του Κωνσταντίνου Τσοπάνη

Δρ. Ιστορίας και Φιλοσοφίας των Θρησκειών

 

 

Ο Φρανσίσκο Φράνκο υ Βαχαμόντε (1892-1975) υπήρξε ο Ισπανός στρατηγός και πολιτικός ηγέτης (caudillo) που κυβέρνησε την Ισπανία από το 1939 έως το 1975. Γεννήθηκε το έτος 1892 στη ναυτική πόλη Φερρόλ της βορειοδυτικής Ισπανίας. Μετά από μια ανασφαλή παιδική ηλικία εισήχθη, το 1907, στην περίφημη Στρατιωτική Ακαδημία του Τολέδο αν και ο ίδιος επιθυμούσε να σταδιοδρομήσει στο Ναυτικό. Η Ακαδημία τον διέπλασε ως στρατιωτικό ταυτόχρονα όμως του δίδαξε και τη σκληρότητα. Διψασμένος για εξέλιξη αναζήτησε μια θέση στο Μαρόκο το 1912. Στον σκληρό αποικιακό πόλεμο στον οποίον έλαβε μέρος, η γενναιότητα και η ικανότητά του τον βοήθησαν να ανελιχθεί γρήγορα και το 1920 ήταν δεύτερος στην ιεραρχία της σκληρότατης Λεγεώνας των Ξένων (Terthio). Το 1926 προήχθη σε υποστράτηγο, όντας ο νεώτερος σε ηλικία άνδρας που έφερε αυτόν τον βαθμό στην Ευρώπη. Τα ανδραγαθήματά του στο πεδίο των μαχών τον ανέδειξαν ήρωα και ευνοούμενο του βασιλιά Αλφόνσου ΙΓ’ και το έτος 1927 έγινε Διοικητής της Στρατιωτικής Ακαδημίας της Σαραγόσσα. Continue reading “Στρατάρχης Φρανσίσκο Φράνκο υ Βαχαμόντε ~ Ο θριαμβευτής του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου”

Το έπος του Αλκαζάρ

του Κωνσταντίνου Τσοπάνη

Δρος Ιστορίας και Φιλοσοφίας των Θρησκειών

Ουδέν Νεώτερον από το Αλκαζάρ, αφίσα της ταινίας που παρουσιάζει το Έπος του Αλκαζάρ.

Κτισμένο τη ρωμαϊκή εποχή στην κορυφή του γρανιτένιου λόφου που δεσπόζει του Τολέδο, της μεσαιωνικής πρωτεύουσας της Ισπανίας, το Αλκαζάρ, ένα βαρύ φρούριο με τέσσερις πύργους, χρησιμοποιήθηκε  κατά τη μακραίωνη στρατιωτική ιστορία του πολλές φορές για αμυντικούς σκοπούς, όπως μαρτυρεί και το όνομά του (οι Ισπανοί ονόμαζαν «Αλκαζάρ» τα φρούριά τους), και είχε κατά τη διάρκεια της μακραίωνης ιστορίας του πολλαπλές χρήσεις. Χρησιμοποιήθηκε για φρούριο τόσο από τους Ρωμαίους στρατηγούς και μετέπειτα από τους Άραβες χαλίφες της Κόρδοβας (711-1085), όσο και από τους Ισπανούς βασιλείς, που του έδωσαν τη σημερινή τετραγωνική μορφή του με τους τέσσερις πύργους στις γωνίες. Λόγω της πολύ ισχυρής κατασκευής του άντεξε στις επιθέσεις των εκάστοτε εχθρών και πολιορκητών που θέλησαν να το εκπορθήσουν, όσο και σε εκείνες του πανδαμάτορος χρόνου. Το 1847 στέγασε τη Στρατιωτική Ακαδημία Πεζικού της Ισπανίας. Η μοίρα όμως του επεφύλασσε άλλη μια περιπέτεια, η οποία έμελλε να είναι το «κύκνειο άσμα» του και αυτή που θα έγραφε το όνομά του στην Ιστορία με χρυσά γράμματα αφού την τελευταία του ιδιότητα έμελλε να προσθέσει νέες σελίδες στην Ιστορία όταν τον Ιούλιο του 1936, όπως ήδη αναφέραμε, μια χούφτα αξιωματικοί και άλλοι τόσοι μαθητές αποφάσισαν να υπερασπισθούν πίσω από τα βαριά του τείχη την τιμή των όπλων τους αψηφώντας τον θάνατο. Continue reading “Το έπος του Αλκαζάρ”